فروپاشیدن میدان مغناطیسی زمین در دوران لاشامپ و اثرات بر بشر
در دورة لاشامپ، نیروی میدان مغناطیسی زمین تنها به دهدرصد قدرت حاضر خود رسید، در حالی که قطب‌های مغناطیسی به طور واضح از قطب‌های جغرافیایی جدا شده بودند.
بر اساس گزارش اس‌اف، تیم تحقیقاتی تحت رهبری آگنیت موخوپادهای از دانشگاه میشیگان در مقاله خود اعلام کرد که این تحولات تقریبا دو هزار سال تداوم داشته است.
🔗 بیشتر بخوانید: دانشمندان سرنخ‌هایی در رابطه شکل هسته اتم و نیروهای تاریک کشف کردند_آینده
با بهره‌گیری از مدل‌سازی‌های پیشرفته کامپیوتری، محققان میدان مغناطیسی زمین را در پنج بازه کلیدی بازسازی کردند. در اوج این رویداد، حدود ۴۰۹۷۷ سال پیش، حباب محافظتی مغناطیسی به شدت کوچک شد؛ وسعت طبیعی آن که بین ۵۱ تا ۷۰ هزار کیلومتر (معادل ۸ تا ۱۱ شعاع زمین) بود، به تنها ۲.۴۳ برابر شعاع زمین (حدود ۱۵۴۹۸ کیلومتر) کاهش یافت.
بنابراین، میدان مغناطیسی از یک ساختار ساده شمال-جنوب به یک پیچیدگی با چندین قطب پراکنده در سراسر سیاره مبدل گردید.
🔗 بیشتر بخوانید: دانشمندان گندمی ساختند که خودش کود تشکیل می‌کند_آینده
مخوپادهای بیان می‌کند: در این پژوهش، ما تمام نواحی که در آن‌ها خطوط میدان مغناطیسی قطع شده بودند را ادغام کردیم و به تشعشعات کیهانی و ذرات پرانرژی خورشیدی اجازه نفوذ به سطح زمین را دادیم.
ظهور شفق‌های قطبی در همه جا
این تحولات مغناطیسی تأثیرات شگفت‌انگیزی بر شفق‌های قطبی داشت. شفق‌ها از مکان‌های معمول در قطب شمال، از راه اوراسیای غربی تا شمال آفریقا گسترش یافتند، در حال که در نیمکره جنوبی بر روی شرق استرالیا و نیوزلند مشاهده شدند.
🔗 بیشتر بخوانید: گیاه معطری که شما را باهوش تر می کند
این نشان می‌دهد که پهنه‌نور شفق‌ها به شدت گسترش یافته است. قطر بیضی شفق‌های معمول کمتر از ۳۰۰۰ کیلومتر است، اما در دوره لاشامپ به بیش از ۸۰۰۰ کیلومتر رسید، یعنی تقریباً سه برابر بزرگتر.
در اوج این رویداد، شفق‌های قطبی به احتمال زیاد در سطح تمام الكرة قابل مشاهده بودند.
این تغییرات فراتر از مناظر بصری، سطح زمین را در معرض سطوح بالاتر از تشعشعات کیهانی و ذرات پرانرژی قرار داد که می‌توانست جو را دگرگون کند و حیات روی سیاره را تحت تأثیر بگذارد.
تکامل انسان در طول این تغییرات مغناطیسی
دوره لاشامپ با یک مقطع حساس در تاریخ بشر هم‌زمان بود؛ گسترش انسان‌های مدرن در اروپا، انقراض نئاندرتال‌ها و ظهور نخستین هنرهای غارشناسی شناخته‌شده در این بازه رخ داد.
ترسیم نقشه مناطق تحت تأثیر شفق‌های پراکنده در کنار یافته‌های باستان‌شناختی، محققان را به همبستگی‌های قانع‌کننده‌ای در اوراسیای غربی رساند.
مخوپادهای می‌گوید: ما متوجه شدیم که تعداد زیادی از این مناطق با فعالیت‌های اولیه بشر از ۴۱ هزار سال پیش، به‌ویژه با افزایش استفاده از غارها و به‌کارگیری ضدآفتاب‌های پیش از تاریخ، به طور کامل هم‌خوانی دارد.
ریون گاروی، دانشیار انسان‌شناسی دانشگاه میشیگان، تأکید می‌کند که انسان‌های مدرن در این دورة به طور رو به افزونی از یک ماده معدنی که ضدآفتاب طبیعی عمل می‌کند، بهره می‌بردند.
افزایش تولید و ارتباط آن عمدتاً با انسان‌های مدرن از نظر آناتومیک در طول دوره لاشامپ نیز گواهی بر استفاده مردم از آن برای مقصد محافظتی است.
انسان‌های معاصر نیز در این مقطع لباس‌هایی مشابه ابداع کردند که امکان حرکت بیشتر را می‌داد و در عین حال پوشش و محافظت بالقوه در برابر تشعشعات افزوده شده را فراهم می‌ساخت.
به نظر می‌رسد نئاندرتال‌ها فاقد چنین فناوری‌هایی بوده‌اند و احتمالاً در این مقطع در برابر exposición تشعشعات در امان نبوده‌اند.
اگر رویدادی مشابه برای دنیای امروز که به فناوری وابسته است رخ دهد، چه پیامدهایی خواهد داشت؟ عواقب آن بسیار وخیم خواهد بود.
مخوپادهای هشدار می‌دهد که در صورت تکرار چنین رویدادی در امروز، ما با خاموشی کامل در بخش‌های متعددی روبرو خواهیم شد. ماهواره‌های ارتباطی از کار می‌افتند و بسیاری از زیرساخت‌های مخابراتی زمینی به شدت تحت تأثیر کوچک‌ترین رویدادهای فضایی قرار می‌گیرند.
هرچند رویدادی مشابه لاشامپ در آینده نزدیک پیش‌بینی نمی‌شود، اما روندهای نگران‌کننده‌ای وجود دارد. میدان ژئومغناطیسی زمین در سال‌های اخیر در حال ضعفی است و در ۱۸۰ سال گذشته به طور مداوم در هر دو دهه یک‌درصد کاهش یافته است.