مدال سیب‌زمینی؟ هر روز دلهره ایران را داشتم/ اینگونه نگاه کنید؛ ترامپ ناچار شد به یک ایرانی مدال بدهد_آینده

جام‌جهانی باشگاه‌ها در سال ۲۰۲۵ برای نخستین‌بار با فرمت تازه برگزار شد و ۳۲ تیم برتر از سراسر جهان خود را به سرزمین آمریکا رساندند تا برگزار کننده تورنمنتی باشند که برای فیفا و در راس آن اینفانتینو از اهمیت زیاد بالایی برخوردار می بود. جام‌جهانی باشگاه‌ها ۲۰۲۵ در حالی با مصاف اینترمیامی و الاهلی مصر در دیدار افتتاحیه اغاز شد که علیرضا فغانی و پشتیبانی‌های استرالیایی‌اش کارکرد مساعد داشتند. یقیناً اغاز این تورنمنت با تجاوز اسرائیل به خاک کشورمان همزمان شد و در روز‌هایی که کمتر فردی پیگیر خبر‌ها و اتفاقات فوتبالی می بود، فغانی آزمون‌های بعدی خود در این مسابقات را هم با پیروزی پشت سرگذاشت.

او علاوه بر بازی افتتاحیه، قضاوت دیدار‌های بایرن‌مونیخ – بوکاجونیورز (مرحله گروهی) و چلسی – پالمیراس (مرحله یک‌چهارم نهایی) را هم برعهده داشت و کارکرد بی‌نقص فغانی علتشد پیرلوئیجی کولینا، رئیس کمیته داوران فیفا، او را به‌گفتن داور فینال بین چلسی و پاری‌سن‌ژرمن انتخاب کند. ویدیوی لحظه اظهار نام فغانی توسط کولینا، مورد دقت رسانه‌ها قرار گرفت و در فضای مجازی هم وایرال شد. در واقع ایرانی‌ها استقبال اختصاصی‌ای از این انتخاب داشتند، اما بعد از برگزاری مراسم اختتامیه و اهدای مدال توسط ترامپ، رئیس جمهور آمریکا، اوضاع تا حدودی تحول کرد و همانند تعداد بسیاری از اتفاقات دیگر، ناظر به وجود آمدن دو قطبی بودیم. علیرضا فغانی که به گفتن قضاوت از سرزمین استرالیا در این رقابت‌ها وجود داشت، در او گفت‌و‌گو با «تابناک» به سوالات مختلفی در این عرصه جواب داد. در ادامه مشروح این او گفت‌و‌گو را بخوانید:

 دو روز پیش از دیدار فینال جام جهانی باشگاه‌ها اشکار شد که علیرضا فغانی برای قضاوت این بازی انتخاب شده. ویدیوی لحظه اظهار نام شما توسط کولینا هم زیاد مورد دقت قرار گرفت. از همان جلسه اغاز کنیم و این که به نظر می‌رسید با دقت به قضاوت در دیدار افتتاحیه، انتظار این چنین انتخابی نداشتید.

امسال جام‌جهانی باشگاه‌ها با ۳۲ تیم برگزار شد و به نوعی برای میزبان همانند‌سازی جام‌جهانی می بود. خب سال قبل از جام‌جهانی برگزار می‌شد که هم امکانات را بسنجند و هم این که از امسال این برنامه را برای تیم‌های باشگاهی دارند. برای همین از اهمیت بالایی برای فیفا برخوردار می بود و اکثر داور‌هایی که آن‌جا بودند، از داوران باتجربه قاره‌ها بودند و من هم این شانس را داشتم که از طرف استرالیا، در این تورنمنت با پشتیبانی داوران استرالیایی وجود اشکار کنم. خوشبختانه در تمرینات شرایط طوری پیش رفت که مطمعن شد و بازی افتتاحیه را به ما دادند. در هر  تورنمنتی دو بازی مهم هست که بازی افتتاحیه را به ما دادند و سپس هم در طول مسابقات، مرحله گروهی یک قضاوت داشتیم، یک بازی هم در مرحله یک‌چهارم داشتیم و خودم فکر نمی‌کردم که فینال را هم به ما بدهند. هرچند که با دقت به کارکرد داوران و یقیناً تیم‌هایی که بالا آمدند، ما را آن‌جا نگه داشتند، ولی حقیقتاً یک درصد شانس برای خودم قائل می‌شدم که فینال را قضاوت کنم. شرایط طوری پیش رفت که وقتی که اظهار کردند ما هستیم، واقعاً برای خودمان هم زیاد شوق‌انگیز می بود. از طرفی برایم علتافتخار می بود که در این تورنمنت مهم، هم بازی افتتاحیه و هم بازی فینال را در خاک آمریکا قضاوت می‌کنم.

 شما پیش از این قضاوت در بازی‌ها و تورنمنت‌های مهم فرد دیگر را توانایی کرده‌اید. این دوره از جام‌جهانی باشگاه‌ها تفاوت خاصی داشت که به چشم شما آمده باشد و بخواهید در موردش سخن بگویید کنید؟

از نظر اجرایی که دقیقاً همان شرایطی که برای جام‌جهانی قرار است عملی شود، در این تورنمنت تست شد؛ چه استادیوم‌ها و چه بقیه موارد. این تورنمنت تقریباً جانشین جام کنفدراسیون‌ها شده و یک سال قبل از جام‌جهانی، امکانات سرزمین میزبان مورد بازدید قرار گرفت. از طرفی برای اولین‌بار می بود که تعداد بسیاری از باشگاه‌های معتبر دنیا در این تورنمنت وجود داشتند و جوایزی هم که برایش در نظر گرفته بودند، اهمیت این بازی‌ها را زیاد زیاد کرده می بود. من فینال جام جهانی باشگاه‌ها در سال ۲۰۱۵ و دیدار رده‌بندی را در سال ۲۰۱۳ قضاوت کردم، ولی خب آن مسابقات با شش، هفت تیم برگزار می‌شد، اما این فرمت تازه که ۳۲ تیم وجود داشتند تقریباً همانند جام‌جهانی قبلی می بود و نزدیک به ۳۳ روز هم طول کشید.

در طول برگزاری مسابقات، انتقاداتی برای گرما یا استقبال نسبتاً کم تماشاگران نقل می بود. به نظر شما جام‌جهانی خوبی به میزبانی  آمریکا در پیش است؟ یقیناً کانادا و مکزیک هم می باشند، ولی خب زیاد تر  ورزشگاه‌های میزبان مسابقات در آمریکاست.

یک‌سری موارد برای شرایط جوی می بود، اما در کل از امکانات و نحوه برگزاری رضایت داشتند. قطعاً پیش‌بینی‌هایی برای سال آینده انجام خواهند داد و همانطور که گفتید تعدادی از بازی‌ها هم در مکزیک و کانادا برگزار خواهد شد. به نظرم تلاش می‌کنند تورنمنت را به بهترین نحو برگزار کنند.

برویم سراغ بازی فینال که زیاد هم خبرساز شد! مشخصاً درمورد مراسم پایانی سخن بگویید کنیم. برخی افراد می‌گویند شما مطابق پروتکل‌ها حرکت کردید و برخی هم نظر فرد دیگر دارند…

این‌که رئیس‌جمهور آمریکا در آن مراسم وجود داشت، چیز عجیبی  نبوده است، چون جام‌جهانی ۲۰۱۸ که در روسیه برگزار شد، اگر خاطرتان باشد یا به آرشیو رجوع کنید، آقای پوتین روی استیج می بود. در جام‌جهانی ۲۰۲۲ هم امیر قطر روی استیج می بود و در آمریکا آقای ترامپ. از طرفی می‌دانستیم در استادیوم وجود دارد و بازی را نگاه می‌کند، ولی نمی‌دانستیم که صددرصد برای مراسم پایین می‌آید. به هر حال ما مطابق همه استیج‌هایی که قبلاً رفته بودیم و مراسم‌هایی که برگزار می‌شود، مطابق همان پیش رفتیم. ضمن این‌که یک نفر همراه ما هست و همه مواردی که باید مراعات شود، برای مثالً رد شوید و دست بدهید و این‌جا بایستید و… همه اینها را گوشزد می‌کند و ما دقیقاً مطابق شرایط و پروتکل‌ها پیش رفتیم. ضمن این‌که من آنجا نماینده استرالیا بودم. هرچند مردم لطف دارند و خب همه هم مرا به ملیت ایرانی می‌شناسند، ولی من آن‌جا با تابعیت سرزمین استرالیا روی استیج بودم.

حقیقت این است که شما در این تورنمنت قضاوت بودی از سرزمین استرالیا، با ملیت ایرانی. با این حال یکی از انتقاداتی که برخی نقل کردند این می بود که برای مثالً چرا فغانی جلوی ترامپ مقداری خم شد یا سرش را پایین آورد!

زیاد فهمید این نوشته نمی‌شوم؟ یعنی موقعی که مدال را می‌اندازند؟ (مقداری مکث می‌کند) … سال‌های سال است که این موارد را برای من رقم می‌زنند؛ در بهترین زمان‌های زندگی‌ام، در بهترین جایی که این پیروزی را کسب کردم و این سخن و حدیث‌ها را درست کرده‌اند، قبلاً بوده و الان هم هست و برای من چیز جدیدی نیست. اما دقیقاً همانند بقیه پیش رفتیم و مورد خاصی نبوده است که بخواهند از من توقع داشته باشند. توقع باید دوطرفه باشد. من شگفتی می‌کنم؛ برای چه از من توقع بسیاری دارند؟ من پروتکل‌ها را انجام دادم و به اسم داور استرالیایی رفتم و کارم را انجام دادم. چطور وقتی که مردم عراق مرا مورد هجمه قرار داده بودند، خود شما خبرنگاران از مسئولان سوال کردید که این هجمه صورت گرفته، شما نمی‌خواهید کاری کنید و دفاعی انجام دهید؟ آن مسئول حرف های می بود داور استرالیا است و به ما ربطی ندارد. هنگامی این موارد هست، چه توقعی از من دارند، آن هم در حالی که من فقطً مطابق پروتکل‌ها کاری را کردم که باید انجام بدهم.

لحظه‌ای که شما مدال را می‌گرفتی، یک دیالوگی با اینفانتینو انجام شد. برخی‌ها هم به این نوشته پرداختند که شما برای روبه رو نشدن با ترامپ، آن دیالوگ را اغاز کردید.

یک نفر از نظر سن و سال از ما بزرگ‌تر است و آن‌جا دارد یک کاری انجام می‌دهد با هر سِمَتی؛ مطابق روال ما پیش رفتیم و سلام و علیکی صورت گرفت و سپس آقای اینفانتینو سوال کرد که خسته شدی؟ گفتم نه، ما آماده‌ایم برای دو تا ۱۵ دقیقه دیگر که یک لبخندی هر دو، سه نفر زدند و ما هم رد شدیم و رفتیم.

در موارد معدودی هم درمورد شما از واژه‌هایی همانند بی‌وطن یا وطن‌فروش منفعت گیری شد یا نصب بنری در قم با عکس شما که در طراحی آن به جای مدال، سیب‌زمینی گذاشته شده می بود! خطاب به این افراد چه صحبتی دارید؟

من صحبتی با آنها ندارم و این کار‌هایی که دارد انجام می‌شود، برای من تازه نیست؛ از قبل هم بوده. من هر کاری که باید صورت می‌گرفته را انجام دادم و جوابی هم برای فردی ندارم. ضمن این‌که همیشه سرزمین خودم را دوست داشته و دارم؛ کشوری که در آن بزرگ شدم، زیاد تر موفقیتم را در ایران به دست آوردم. جنگ را هم همانند همه مردم دنیا، ما هم محکوم کردیم؛ چه فردی دوست دارد؟ ما هم همه فامیل و پدر و مادرم در ایران دارند زندگی می‌کنند و برای چه من باید از فردی که این اتفاقات را رقم زده، طرفداری کنم؟ در کل، همه جنگ و اتفاقات اینچنینی را محکوم می‌کنند و ما هم همین‌طور. چه فردی دوست دارد پدر و مادرش زیر بمب و باروت  باشد؟ خواهر و آشناهایش و فامیل و دوستش و اصلاً مردمش زیر بمباران باشند؟ در همین ۱۲ روز ما دقیقاً در مسابقات بودیم و هر روز با دلهره می بود، هر روز با استرس می بود و همه سوال می‌کردند چه شده. حتی می‌آمدند و زیاد از فیلم‌های تخریب هایی که در اسرائیل صورت گرفته می بود را به ما نشان می‌دادند و می‌انها گفتند ایران زیاد خوب جواب داده. هر روز پیگیر اخبار بودیم و بهترین خبر و بهترین روز همان روزی می بود که آتش‌بس شد، ولی متاسفانه برخی‌ها قضاوت می‌کنند و نظر خواهند داد.

 علاوه بر همه حواشی و انتقادات، تعدادی از کاربران هم در فضای مجازی حرف های بودند بیایید از این زاویه به نوشته نگاه کنیم که ترامپ، رئیس جمهور آمریکا، به یک ایرانی مدال داده و این خودش زیاد اتفاق بزرگی است.

دوست عزیزم آقای فرهاد شاه‌میری که سال‌ها در سطح جهانی قضاوت کرده و می‌داند که در این سطح ماندن به طور طویل چه مقدار سخت است، اظهارنظر قشنگی کرده که ما چرا از این دید نگاه نمی‌کنیم که هنگامی رئیس جمهور آمریکا، که با تعداد بسیاری از ایرانی‌ها مشکل دارند و دیگر اقامت ایرانی‌ها را تمدید نمی‌کنند و اجازه ورود به آنها را نمی‌دهند، فغانی رفته آن‌جا و علتشده که رئیس‌جمهور این سرزمین بیاید و به او مدال بدهد. اگر من را تا این مدت ایرانی می‌دانید، چرا از این دید نگاه نمی‌کنید؟ ولی متاسفانه جستوجو یکسری موارد دیگر و پوستر و بنر می باشند که برای من مهم نیست. یعنی نه من به آن تعریف‌کردن‌هایشان دل بسته بودم و نه از این کار‌هایی که جدیداً می‌کنند، غمگین می‌شوم. ولی یک‌سری افراد تندرو مواردی را رقم می‌زنند که فقط علتآزرده‌خاطر شدن افراد خواهد شد.

 آن عکس یا ویدیوی کوتاهی که لایک نشان می‌دهید هم مورد دقت قرار گرفت و بعضاً با عکس العمل‌های منفی روبه رو شد. شما با چه هدفی لایک نشان دادید؟

طبق معمولً در این چنین مواقعی برخی‌ها علامتی را نشان خواهند داد. برای مثال اگر یادتان باشد، من سال ۲۰۱۸ دستم را به نشانه شکرگزاری به سمت بالا گرفتم. اینجا هم اول یک عکس رسمی می بود و سپس از آن ابتدا اینفانتینو لایک نشان داد و بعدش ترامپ و بعد از آن من. این علامتی می بود برای همه افرادی که می‌انها گفتند فغانی همه شده و تصمیم گرفتند که من دیگر در لیست بین‌المللی ایران نباشم.

اتفاقاً این زمان زیاد سخن بگویید شد و اسم آقای خداداد افشاریان و اطرافیانشان نقل شد که در واقع علتشدند اسم شما از لیست داوران بین‌المللی ایران خط بخورد.

آن آدم زیاد کوچک‌تر از این سخن‌ها می بود که بخواهد یک نفره من را کنار بگذارد. کل تشکیلات و رئیس فدراسیون، همه موافق این داستان بودند. برخی‌ها عکس او را می‌زنند و می‌گویند این فغانی را کنار گذاشت، اما الان همه می‌دانند که کجاست و چه اتفاقی برایش افتاد. وقتی که این اتفاق افتاد، من زنگ زدم به رئیس فدراسیون و جواب نداد، نفر بعدی جواب نداد. تنها فردی که جوابگو شد، آقای قنبرزاده می بود، آن هم فقط می‌خواستم بپرسم من در لیست ایران هستم یا نیستم. من پاسپورت استرالیا را داشتم، اقامت استرالیا را داشتم، ولی کماکان به اسم ایران داشتم قضاوت می‌کردم، کما این‌که آنها نخواستند. ولی آنها نمی‌توانستند برای آینده من تصمیم بگیرند که ادامه بدهم یا ندهم و من دوست داشتم ادامه بدهم و ترجیح دادم در کشوری که زندگی می‌کنم، قضاوت‌ام را ادامه دهم که اتفاقاً با بغل باز هم پذیرا شدند و همیشه هم سپاس کردم از آنها که به من این شانس را دادند که در عرصه‌های بین‌المللی کماکان قضاوتم را ادامه بدهم.

تعداد بسیاری از کارشناسان اعتقاد دارند آنها به قضاوت ظلم کردند و علتشدند برجسته‌ترین داور تاریخ فوتبال ایران، دیگر قضاوت‌هایش را در میدان ها بین‌المللی با نام استرالیا انجام دهد.

آنها ظلم کردند در حق قضاوت ایران و لطف بزرگی کردند که من را خط زدند و من تکلیفم اشکار شد و رفتم یک جایی که بدون حواشی دارم کار قضاوتم را انجام می‌دهم. کار قضاوت، شغل دائم من است و همه تمرکزم روی قضاوت است و در آن مقطع تنها فردی که جوابگوی من می بود، آقای قنبرزاده می بود که به او گفتم من در لیست هستم یا نه؟ او گفت گوشی دستت باشد و با خط فرد دیگر زنگ زد به رئیس کمیته داوران و تا اسم مرا آورد، او او گفت فغانی پدر ما را درآورده، همه داوران اعتراض دارند، جلوی پیشرفت همه داوران را گرفته و در هیات رئیسه نقل کردم، همه هم موافق می باشند که خط بخورد. آقای قنبرزاده هم او گفت باشد، خداحافظ و قطع کرد. به من او گفت شنیدی؟ گفتم بله، من جوابم را گرفتم.

 فکر می‌کنم شما هیچ‌زمان این افراد را نبخشید!

من می‌گویم خدا پدرشان را بیامرزد که من را از آن لیست خط زدند و من زیاد بی‌حاشیه آمدم در یک جایی که بدون حواشی و بدون هیچ دردسری دارم کار قضاوت‌ام را انجام می‌دهم.

 قبل از بازی فینال و موقع اظهار نام شما برای این دیدار، همه‌چیز خوب می بود ولی سپس از مراسم اختتامیه، یکسری‌ها سخن‌ها نقل شد مبنی بر این که انتخاب فغانی برای این بازی، سیاسی بوده. در حالی که قبلاً فینال المپیک، فینال جام جهانی باشگاه ها، رده بندی جام جهانی و مسابقات مهم فرد دیگر را قضاوت کرده بودی، اما از طرفی اولین بازی مهم و فینالی می بود که شما به گفتن داور سرزمین استرالیا آن را قضاوت کردید…

نمی‌شود در زمان ۲۴ ساعت اینقدر نظرات نسبت به یک نفر عوض شود. در زمان ۲۴ ساعث برای مثال یک‌دفعه بشود منفورترین آدم و کلی وصله و از این داستان‌ها به او بچسبانند. من اینها را زیاد دیدم. در خود لیگ ایران یکدفعه وزیر ورزش سرزمین علیه من مصاحبه کرد. این چیز‌ها را من زیاد دیدم و همیشه تلاش کردم جستوجو اهدافم باشم، تمرکزم روی کارم باشد و همیشه جستوجو افتخارآفرینی برای نام کشورم باشم، ولی یک شرایطی رقم زدند که دیگر نتوانستم به اسم ایران شرکت کنم.

این‌طور به نظر می‌رسد که شما جزو کاندیدا‌های مهم قضاوت در جام جهانی ۲۰۲۶ باشی. خودت یک این چنین حسی داری و شرایط را چطور می‌بینی؟

قطعاً همیشه تلاشمان این بوده که خودمان را در بیشترین سطح نگه داریم، به‌روز باشیم و همیشه جزو نفرات انتخابی مرحله آخر باشیم، ولی هیچ زمان این نوشته را صد درصد نمی‌دانم. همیشه تلاش می‌کنم که تا لحظه آخر بجنگم و آن چیزی که مدنظرم است را به دست بیاورم.

 قضاوت فوتبال ایران در سال‌های تازه، پسرفت داشته و این موضوعی است که کارشناسان این حوزه روی آن اصرار دارند. شما هم آن را قبول داری؟

تا موقعی که من بودم، جلوی پیشرفت‌شان را گرفتم، ولی خوشحالم که من رفتم و پیشرفت اینها را می‌بینم.

چند روز پیش مهدی تاج در مصاحبه ‎ای او گفت که سال قبل باوجود VAR نزدیک به ۱۹ درصد اشتباهات تاثیرگذار وجود داشته!

هنگامی آموزش درست نباشد، یک سیستمی که تازه است، این مشکلات به وجود می آید. حتی گفتم در استرالیا که قبلا VAR نبوده است، مشکل داشتند، ولی در ایران یکسری کار‌ها عجله‌ای و بدون کارشناسی انجام می‌شود. برای مثالً در استرالیا، نفر از آلمان آمده و دارد این کار را انجام می‌دهد. یعنی باور دارند کار خودشان نیست و از بیرون نفر آورده‌اند، ولی ما متاسفانه در ایران سریع به اسم این‌که ما خودکفا هستیم و این داستان‌ها، کار را می‌دهیم به زیاد از افرادی که احتمالا تخصصی در آن عرصه نداشته باشند و کار زیاد بدتر می‌شود. الان در امارات، عضربستان؛ همه افرادی که اپراتور می باشند، افرادی می باشند که از شرکت‌های اروپایی و شرکت‌های مادر دارند این کار را ساپورت می‌کنند.

برای سپس از بازنشستگی از قضاوت، مسیری برای خودت طراحی کرده‌ای؟ برای مثالً امکان پذیر شما یک روزی جای کولینا را در فیفا بگیری؟

آن‌طور جا‌ها کار زیاد سختی است، ولی آن چیزی که در ذهن من است، زیاد تر دوست دارم بروم در او گفت و گو تدریس و انتقال تجربیاتم به داور‌های جوان‌تر و از سرزمین استرالیا می‌خواهم اغاز کنم. بستگی دارد که چه شرایط و چه آفر‌هایی سپس از همه‌شدن کار قضاوت پیش بیاید.

در رابطه آن مقطع جنگ هم زیاد تر سخن بگویید کنیم. شما به گفتن یک ایرانی آن روز‌ها در سرزمین آمریکا بودی آن هم در میانه برگزاری یک تورنمنت زیاد معتبر و بزرگ، چه حسی داشتی؟

دقیقاً مصادف شده می بود با همان هفت، هشت روز اول کلاسمان که همه با هم بودیم و نزدیک ۲۰۰ نفر و هر کدام از اینها با هر ملیتی که من را می‌دیدند، از شرایط ایران سوال می‌کردند. ما خودمان دائم اخبار را پیگیری می‌کردیم و علاوه بر این، یکسری‌ها می‌آمدند و عکس‌های تخریب‌ها در اسرائیل را نشان می‌دادند و می‌انها گفتند ایران هم زیاد خوب جواب داده و ابراز خرسندی می‌کردند که حداقل یک کشوری توانسته زیاد قوی عمل کند. ولی در نهایت همیشه با اضطراب و اینها می بود که پیگیر احوال خانواده و دوستان و اتفاقاتی که برای مردم می‌افتد، بودیم و در نهایت هم بهترین خبر این می بود که آتش‌بس شد و همه ابراز خرسندی می‌کردند که جنگ همه شد و هیچ فردی راضی نیست که در هیچ کجای دنیا جنگ شود.

به هر حال ریشه شما ایران است، در ایران بزرگ شدی، در جنوب شهر تهران و الان در ۴۷ سالگی، مدتی است که از سرزمین دور هستی و اسم شما جزو داوران ایرانی نیست. واقعاً حس دلتنگی و غربت و این چنین چیز‌هایی را پشت سر گذاشتی؟

من زیاد احساسی نیستم و تلاش می‌کنم نباشم، ضمن این که برای مثال ۷۰-۶۰ سال می‌خواهم عمر کنم و از این ۷۰-۶۰، دوسوم عمرم را هم در ایران بودم، درس خواندم، بزرگ شدم، در قضاوت پیشرفت کردم و بهترین اوقات را با دوستان و نزدیکان و اطرافیان و فوتبالی‌ها و جامعه مردم در ایران داشتم. چهار، پنج سال هم هست برای شرایط شخصی و خانوادگی‌مان مهاجرت کردیم به استرالیا. خدا را شکر اینجا هم شرایط خوب است و ایرانی‌های بسیاری را می‌بینیم و بعضی اوقات با هم جمع می‌شویم، درد و دل هم می‌کنند؛ زیاد‌ها راضی می باشند، زیاد‌ها هم ناخشنود می باشند که چرا ایران را ترک کردند، از شرایط ایران ناخشنود می باشند که حق هم دارند. ولی در کل تلاش می‌کنم واقع‌گرا باشم و همانطور که قبلاً به یک عده قول داده بودم که تا وقتی که قضاوت می‌کنم و تا وقتی که بخواهند، زیر پرچم ایران باشم، خوشحالم که به قولم عمل کردم و الان همه می‌دانند که چه شد که دیگر من در لیست ایران نیستم؛ می‌دانند که آنها نخواستند و من دوست داشتم شرایط قضاوت‌ام را همانطور ادامه دهم. خدا را شکر اتفاقات خوبی برایم رقم خورده، ولی در نهایت باز در همین تورنمنت‌هایی که می‌رویم همه ریشه و سرزمین من را ایران می‌دانند، با این که می‌دانند که زیر پرچم استرالیا هستم.

قطعاً این زمان زیاد هم مطلب‌های خوب و دلگرم‌کننده یا انتقادی گرفتی. در بین این مطلب‌ها چیزی بوده که در ذهن شما بماند و حس خوب یا متغیری به شما بدهد؟

اکثراً مطلب خواهند داد و آن حس خوشحالی‌شان را با من در بین می‌گذارند. یعنی آن اتفاقات را به دید مثبت نگاه می‌کنند که یک ایرانی آن‌جا بوده، رئیس جمهور آمریکا به او مدال داده و حس افتخار و خوشحالی می‌کنند و نشاط‌شان را با من تقسیم می‌کنند. یک عده هم می‌آیند و فحاشی و توهین می‌کنند که تکلیفشان معلوم است و از قدیم بوده‌اند. باز هم می‌گویم همانند همیشه قلبم برای مردم و برای کشورم می‌تپد و تا جایی که توانستم، برای افتخار نام کشورم در جایگاه و رشته‌ای که خودم دارم فعالیت می‌کنم، تلاش کردم و همین الان هم دارم این کار را می‌کنم، ولی این‌که چطوری برداشت می‌کنند و چطور نگاه می‌کنند، به خودشان برمی‌گردد. می‌خواهم باز هم اصرار کنم که جنگ را محکوم می‌کنیم، این عزیزانی که جانشان را از دست دادند، بی‌گناه جانشان را از دست دادند.

شما اواخر سال قبل به ایران آمدی و بعد از چند روز که می‌خواستی بروی، یک استوری در رابطه جهش قیمت دلار انتشار کردی. در همین چند ماه شرایط اقتصادی مردم سخت‌تر هم شده است. الان نظری ندارید؟

امیدوارم یک طوری شرایط را پیش ببرند که همانند سرزمین‌های حاشیه خلیج‌فارس، همانند عربستان، قطر و امارات، یک مقدار شرایط زندگی مردم بهتر شود؛ الان در امارات افراد زیاد بسیاری دارند کار می‌کنند، ولی شهروندان اماراتی از شرایط اختصاصی‌ای برخوردارند، در قطر هم قطری‌ها از شرایط اختصاصی‌ای برخوردارند نسبت به بقیه که دارند آن‌جا کار می‌کنند و عربستان هم همین‌طور. من امیدوارم روزی برسد که ایرانی‌ها در ایران، شرایط و رفاه نسبی داشته باشند و بتوانند یک لذت کوچکی از زندگی‌شان ببرند و همه اینها برمی‌گردد به سیاست‌هایی که مسئولان در نظر می‌گیرند و در تصمیمات‌شان مورد نظر قرار خواهند داد. امیدوارم این تصمیمات در نهایت به سود مردم شود و در ضمن هیچ‌زمان ناظر جنگ مجدد‌ای در داخل کشورمان نباشیم.