غیبت طویل قلعه‌نویی در استادیوم‌های ایران_آینده

  مطابق اظهار فدراسیون، او علاوه بر وجود در دیدارهای تراکتور و استقلال، مسابقه الوحده و الاتحاد را نیز جستوجو کرده و او گفت‌وگوهایی با سرمربیان النصر و کلباء درمورد حالت بازیکنان ایرانی خواهد داشت.

این عمل هرچند در ظاهر گامی مثبت برای ربط با باشگاه‌های خارجی برسی می‌شود، اما سوال‌های مهمی را برانگیخته است. اول این که چرا سرمربی تیم ملی زمان‌ها است در ورزشگاه‌های داخلی حاضر نمی‌شود؟

از زمان اغاز کار او در تیم ملی، چندان ناظر وجود سرمربی تیم ملی در مسابقات لیگ برتر نبوده‌ایم و زیاد تر دستیارانش در ورزشگاه‌ها حاضر خواهد شد درحالی که لیگ برتر ایران با انبوهی از توانایی های جوان، هم چنان مهم‌ترین بستر کشف بازیکن برای تیم ملی است.

در این چنین شرایطی، غیبت طویل قلعه‌نویی در استادیوم‌های سرزمین جای تأمل دارد. پیامی که از این بی‌توجهی به لیگ داخلی مخابره می‌شود دلواپس‌کننده است؛ برای دیده شدن باید لژیونر شد. این ذهنیت می‌تواند انگیزه بازیکنان لیگ برتر را افت دهد و فاصله بین تیم ملی و باشگاه‌ها را زیاد تر کند.

آیا بهتر نبوده است بخشی از همین انرژی صرف رصد مستقیم بازی‌های داخلی می‌شد تا بازیکنان بدانند کوشششان در چشم کادر فنی قرار دارد؟  فوتبال ایران امروز بیشتر از همیشه نیازمند همگرایی بین باشگاه‌ها و تیم ملی است. تمرکز بیشتر از حد روی ارتباطات خارجی، اگر با بی‌اعتنایی به لیگ داخلی همراه شود، تنها دستاوردش دلسردی بازیکنان بومی خواهد می بود.