به گزارش خبر سریع به نقل از وانا،‌ نسخه ایرانی برنامه «عشق ابدی» در همان لوکیشن نسخه ترکی آن ضبط می‌شود و از همان ابتدا با انتقادات گسترده‌ای روبه رو شد. علت آن هم روشن است: این برنامه بیشتر از یک سرگرمی ساده است و با فرهنگ ایرانی-اسلامی به شدت ناسازگار است؛ پوشش غربی، روابط آزاد، فحاشی، مصرف الکل، تبلیغ بی‌بندوباری، سطحی‌نگری و گرایش به تنوع در رابطه، همه رفتارهایی می باشند که تعداد بسیاری اعتقاد دارند بنیان خانواده ایرانی را مقصد قرار خواهند داد.

مجری برنامه، پرستو صالحی، بازیگر اسبق تلویزیون ایران است که علت مهاجرتش را «زشت بودن فضای سینما» و «مخالفت با نظام مدیریتی و سیاسی» اظهار کرده می بود! اکنون همان فرد، میزبان برنامه‌ای است که تعداد بسیاری آن را تجسم زشتی می‌دانند.

در شبکه‌های اجتماعی عکس العمل‌ها گسترده می بود. کاربران اعتقاد دارند برنامه «نمایشی و از پیش نوشته‌شده» است و به شکل غیرمستقیم «شک و خیانت» را در ذهن مخاطب می‌کارد. مقصد مهم این برنامه به نظر تعداد بسیاری، جلب مخاطب و افزایش شهرت شرکت‌کنندگان است نه یافتن عشق واقعی.

اینستاگرام و وبلاگ‌نویسان نیز با نمایش لحظاتی از برنامه، به تبلیغ آن پشتیبانی کردند و علتافزایش جستوجو‌کنندگان شرکت‌کنندگان شدند.

مکانیزم برنامه ساده است: شرکت‌کنندگان باید یک «همراه» داشته باشند و در صورتی که با فرد فرد دیگر سازگاری اشکار کنند یا جذب شخص جدیدی شوند، اجازه دارند به روابط تازه داخل شوند. برخی حتی حرف های‌اند اگر فرد دلنشین‌تری داخل ویلا شود، شریک جاری خود را ترک خواهند کرد؛ این مشخص می کند معیار انتخاب‌ها زیاد تر ظاهر و جذابیت جسمی است تا شخصیت یا حرکت.

این نگاه سطحی و رقابتی به عشق، سوال مهمی تشکیل می‌کند: اگر همیشه «گزینه بهتر»، «زیباتر» یا «ثروتمندتر» وجود داشته باشد، جای ضمانت، وفاداری و زندگی مشترک کجاست؟ تعداد بسیاری از کاربران شبکه‌های اجتماعی همین مسئله را نقد کردند. عده‌ای هم می‌گویند این چنین رفتارهایی در بخشی از جامعه ایرانی وجود دارد و برنامه فقطً آن‌ها را به نمایش می‌گذارد. اما سوال مهم این است که آیا عادی‌سازی این چنین رفتارهایی درست است؟ آیا این برنامه به جای اصلاح، آن‌ها را ترویج نمی‌کند؟

برخی لحظات برنامه نیز جنجالی شد؛ برای مثالً هنگامی مردی از زنی می‌پرسد آیا پیش از این رابطه داشته، او با طعنه جواب می‌دهد: «نه، حتماً در خانه زندانی بودم!» کاربران تعداد بسیاری عکس العمل نشان دادند و پافشاری کردند که انتخاب نکردن رابطه هم خود نشانه عزت است.

انتخاب نام «عشق ابدی» نیز برای تعداد بسیاری تلخ می بود. کاربران نوشتند: «چطور برنامه‌ای که عشق را با جایزه ۳۰ هزار دلاری قیاس می‌کند، می‌تواند درمورد عشق واقعی باشد؟»

عشق واقعی بر پایه ظاهر، پول یا لحظات زودگذر ساخته نمی‌شود. این برنامه اگرچه سرگرم‌کننده به نظر می‌رسد، اما قیمت‌هایی همانند ضمانت، وفاداری و خانواده را به چالش می‌کشد.

فصل اول برنامه به آخر رسید و فصل دوم در راه است، اما تعداد بسیاری از روابط شکل‌گرفته بعد از برنامه فروپاشیدند یا فقطً برای جلب جستوجو‌کننده ادامه یافتند.

می‌توان او گفت «عشق ابدی» مثالای از برنامه‌هایی است که با تبلیغ روابط سطحی، بنیان‌های فرهنگی و خانوادگی جامعه ایرانی را مقصد قرار خواهند داد. سوال مهم این است که آیا جامعه و نهادهای فرهنگی ایران اجازه خواهند داد مفهوم عشق به ابزاری برای نمایش و شهرت تبدیل شود؟