سیر وقایع یک مراسم و حواشی شگفت آن/ عکس_آینده

در فروردین‌ماه و در فاصله بین دو مسابقه تیم ملی در فیفادی مارس، ایده اولیه برگزاری مراسم «توپ طلا» به خبر مهدی تاج، رئیس فدراسیون فوتبال، رسید. با دقت به توانایی قبلی تاج در برگزاری مراسم‌های شبیه در دوران مدیریتش در روزنامه «جهان فوتبال» و همکاری با سردبیر جاری «افتاب وطن»، وی از این مطرح استقبال کرد. در ادامه تصمیم گرفته شد این مراسم در آخر فصل فوتبالی ایران برگزار شود.

در ماه‌های تازه، فاز اجرایی این مراسم (با گفتن اختصاری «توپا») با جدیت بیشتری ادامه یافت. تیم برگزارکننده در هماهنگی با اهالی فوتبال و کارشناسان، زمان برگزاری مراسم را تعیین کردند. پیش از اغاز رسمی خبر‌رسانی و فرایند قضاوت، مدیر و سردبیر افتاب وطن نشستی با رئیس فدراسیون در مرکز ملی فوتبال داشتند. تاج بار دیگر بر حمایتخود از این مراسم پافشاری کرد و او گفت که سازمان لیگ نیز در روزهای آینده تصمیم برگزاری مراسمی جداگانه برای انتخاب برترین‌ها را دارد. او نظر داد هر دو مراسم به‌صورت جدا گانه برگزار شوند. بعد از آن، تبلیغات رسمی «توپا» اغاز شد.

در جریان آماده‌سازی، برگزارکنندگان همه مجوزهای قانونی ملزوم برای برگزاری این اتفاقات را از نهادهای ذی‌ربط اخذ کردند و این چنین هماهنگی‌های ملزوم با وزارت ورزش و جوانان نیز صورت گرفت. این برنامه به‌طور کامل در چارچوب قانونی و با رویکردی حرفه‌ای و مسئولانه اجرا شد.

مسئله مهم و مغفول در این بین آن است که «توپا» ماهیتی متفاوت از مراسم برترین‌های سازمان لیگ دارد. این مراسم نه‌تنها فقطً یک انتخاب فنی یا آماری نبوده است، بلکه با اهداف فرهنگی و رسانه‌ای طراحی شده می بود. جوایز مهم این مراسم نیز مؤید همین رویکرد فرهنگی بودند: جایزه شهید مهدی رضایی‌مجد (با مقصد بزرگداشت قیمت‌های ایثار و جوانمردی)، جایزه توپ طلا (به سبک جوایز معتبر جهانی)، کاپ اخلاق، چهره مردمی فصل و قسمت‌هایی برای رسانه‌ها و گزارشگران، از ارکان مهم این حرکت فرهنگی بودند که رنگی نزدیک به این مراسم بخشید.

در همان روزها، گروهی در واتساپ با وجود اعضای سازمان لیگ و نمایندگان تلویزیون راه اندازی شد. اعضای این گروه تصمیم گرفتند مراسم سازمان لیگ سریعتر از «توپا» برگزار شود. با این حال، به علت محدودیت وقتی و نبوده است امکانات کافی، این مراسم به ۲ تیر موکول شد. خبر آن نیز یک روز سپس توسط سایت رسمی سازمان لیگ انتشار شد. این نقطه، اغاز چالش‌ها و حاشیه‌ها می بود.

به‌فاصله کوتاهی، یکی از خبرنگاران نزدیک به سازمان لیگ که در یک خبرگزاری مشغول به کار است، خبری انتشار کرد مبنی بر این که برگزاری مراسم «توپا» غیرمجاز بوده و وجود افراد در آن می‌تواند تبدیل محرومیت شود. این در حالی می بود که همه مرحله های قانونی طی شده می بود و هیچ تداخلی با برنامه‌های سازمان لیگ وجود نداشت.

با این حال، هراس از دیده‌شدن زیاد تر «توپا» جهت شد برخی در سازمان لیگ با شتاب دست به کارشکنی بزنند. نامه‌های پیاپی برای باشگاه‌ها ارسال شد؛ گاه حتی در یک روز دو نامه برای یک باشگاه. در این نامه‌ها از مدیران و مربیان خواسته شده می بود از شرکت در مراسم خودداری کنند، در غیر این‌ صورت با برخورد قانونی روبه رو خواهند شد.

در روبه رو، تیم اجرایی «توپا» با قوت به مسیر خود در ادامه گفت. رأی‌گیری‌ها، مشورت با کارشناسان، و دعوت از چهره‌ها انجام شد. نتیجه این کوششها در نهایت اشکار شد: وجود چهره‌های برجسته فوتبال ایران، مشروعیت و پیروزی این مراسم را رقم زد.

یقیناً هم‌وقتی کلاس‌های عملی دوره پرولایسنس مربی‌گری با زمان برگزاری مراسم، علتغیبت ناگزیر برخی مربیان شد. اما علنی‌شدن نامه‌های تهدیدآمیز سازمان لیگ که توسط خود بازیکنان و مدیران در گروه‌های مجازی انتشار شد، راهی برای تکذیب باقی نگذاشت.

در ادامه، رئیس کمیته انضباطی فدراسیون نیز با صدور نامه‌ای، چهره‌های فوتبال را از وجود در «توپا» منع کرد. حتی حرف های می‌شود رئیس سازمان لیگ شخصاً با مدیران برخی باشگاه‌ها تماس گرفت تا از شرکت آنان جلوگیری کند.

در نهایت، «توپا» با وجود ستاره‌های فوتبال ایران، با رویکرد فرهنگی، رسانه‌ای و جدا گانه خود، موفق به برگزاری مراسمی باکیفیت شد. هرچند در کاری شگفت، درست دقایقی بعد از اغاز مراسم، کارشکنی‌هایی صورت گرفت که مانع ادامه رسمی برنامه روی سن سالن شد، اما تیم برگزارکننده با ابتکاری تحسین‌برانگیز و در فضایی خارج از صحنه مهم، جوایز را اهدا کرد و مراسم را به شکلی متفاوت اما کامل و مؤثر به آخر رساند. پیامی که این اتفاق برای جامعه فوتبال داشت روشن می بود: اعتبار واقعی از دل فوتبال می‌آید، نه از دستور و تهدید.

اکنون سازمان لیگ آماده می‌شود تا مراسم رسمی خود را در دوم تیر برگزار کند. باید دید این‌بار می‌توانند ضعف‌های قبل را جبران کنند، یا باز هم مراسمی برگزار خواهد شد که تعداد چهره‌های حاضر در آن، از تعداد انگشتان دو دست فراتر نمی‌رود.

در این بین، آنچه ثابت شد این است که جامعه فوتبال با سختی و تهدید تسلیم نمی‌شود؛ چرا که هنگامی مراسمی فرهنگی، جدا گانه و دارای مجوزهای رسمی به احترام فوتبال برگزار می‌شود، جواب جامعه فوتبال هم با احترام و همراهی خواهد می بود.