به نقل از آی‌ای، تعداد بسیاری از ما به زانوهای پر سر و صدا و صداهای جیرجیر، سایش، ترک خوردگی و تق تق که می‌توانند همراه زندگی روزمره باشند، عادت داریم. تحقیقات قبلی نشان داده که زانوهای پر سر و صدا در بزرگسالان لزوماً چیز بدی نیستند، اما می‌توانند با آرتروز(OA) مرتبط باشند. اما در رابطه زانوهای پر سر و صدا در افراد جوان‌تر که در محافل پزشکی به گفتن کریپتوس(crepitus) شناخته می‌شود، چطور؟

یک مطالعه تازه به رهبری دانشگاه لاتروب(La Trobe)، ربط بین کریپتوس زانو در بزرگسالان جوان بعد از صدمه تروماتیک زانو و آرتروز را بازدید کرد تا ببیند آیا ارتباطی وجود دارد یا خیر.

جامون کوچ(Jamon Couch)، فیزیوتراپیست دانشگاه لاتروب و نویسنده‌ مهم این مطالعه می‌گوید: ما دریافتیم که افراد مبتلا به صدای زانو، بیشتر از دو و نیم برابر زیاد تر دچار نقص غضروف همه‌ضخامت در ناحیه کاسه زانو خواهد شد که در مرحله های اولیه درد زیاد تر و کارکرد ضعیف‌تری را مشخص می کند، اما در طول چهار سال سپس، افراد مبتلا به صدای زانو، درد و کارکرد بدتری را در قیاس با افراد بدون صدا دادن زانو توانایی نکردند.

محققان ۱۱۲ بزرگسال جوان با میانگین سنی ۲۸ سال را که تحت عمل جراحی بازسازی رباط صلیبی قدامی(ACL) قرار گرفته بودند، انتخاب کردند. آنها یک سال بعد از جراحی برسی شدند و سپس پنج سال سپس پیگیری شدند.

شرکت‌کنندگان به یک سوال نظرسنجی در رابطه صدای ساییدگی یا صدا دادن زانو جواب دادند. جواب‌های «زیاد تر» یا «همیشه» به گفتن صدا دادن زانو طبقه‌بندی شدند. سپس اسکن‌های MRI برای برسی صدمه غضروف، استئوفیت‌ها (خارهای استخوانی) و ضایعات در مغز استخوان انجام شد. شرکت‌کنندگان این چنین درد، کیفیت زندگی و کارکرد زانو را با منفعت گیری از پرسشنامه‌های معتبر گزارش کردند.

مدل‌های آماری، افراد مبتلا به صدای زانو و افراد بدون صدای زانو را با هم قیاس کردند و عواملی همانند سن، جنسیت و شاخص توده بدنی(BMI) را در نظر گرفتند. محققان دریافتند که ۱۲ ماه بعد از جراحی، افراد مبتلا به صدای زانو بیشتر از دو برابر زیاد تر گمان داشت که نقص غضروف همه ضخامت در مفصل پاتلوفمورال (پشت کاسه زانو) داشته باشند. آنها این چنین درد زیاد تر، کیفیت زندگی ضعیف مرتبط با زانو و کارکرد بدتری را در قیاس با افرادی که صدای زانو نداشتند، گزارش کردند.

از یک تا پنج سال بعد از جراحی، صدای زانو، پیش‌بینی‌کننده بدتر شدن صدمه مفصلی نبوده است و هیچ خطر بیشتری برای پیشرفت ویژگی‌های آرتروز که در اسکن‌های MRI مشاهده شد، وجود نداشت. افراد مبتلا به صدای زانو، بهبود بیشتری در درد و کارکرد را در طول زمان نشان دادند.

محدودیت‌هایی در این مطالعه وجود داشت. حجم نمونه کوچک می بود و فقط ۱۱۲ شرکت‌کننده که نزدیک به ۳۰ درصد آنها برای پیگیری پنج ساله بازگشتند را شامل می‌شد. این چنین شیوع صدای زانو کم می بود و نزدیک به ۲۱ درصد از شرکت‌کنندگان آن را گزارش کردند که امکان پذیر قوت ارتباطات مشاهده شده را محدود کند.

صرف نظر از این، محققان می‌گویند مهم است بدانید که صدای زانو با صدمه جاری مفصل به شکل از بین رفتن غضروف مرتبط است، اما به نظر نمی‌رسد که در جوانان بعد از صدمه تروماتیک زانو، بدتر شدن آن در آینده را پیش‌بینی کند. به این علت اگرچه امکان پذیر علتنگرانی شود، اما صدا دادن زانو نباید به گفتن یک علامت خطر جدا گانه برای آرتروز زودرس در این گروه در نظر گرفته شود.

بر پایه یافته‌های این مطالعه، پزشکان می‌توانند به بیماران مطمعن دهند که زانوهای پر سر و صدا بعد از صدمه ACL یا جراحی زانو لزوماً نشانه وخامت زیاد تر در آینده نیستند. تشویق به ادامه فعالیت بدنی و توانبخشی امکان پذیر به مقابله با باورهای منفی مبنی بر این که صدا دادن زانو برابر با آرتروز اجتناب‌ناپذیر است، پشتیبانی کند.

این مطالعه در مجله Arthritis Care & Research انتشار شده است.