محققان در مطالعه تازه، که بر پایه تحقیقات قبلی انجام شده است، تلاش کردند بازدید کنند که چطور انتظارات زنان از رابطه جنسی توسط شرکایشان شکل می‌گیرد و چطور این قضیه می‌تواند بر شانس آنها برای رسیدن به ارگاسم تأثیر بگذارد.

نویسندگان در مقاله خود نوشته‌اند که اگرچه امکان پذیر چشم‌انداز داشتن قطعی ارگاسم برای زنان دگرجنس‌گرا مقداری تیره و تار باشد، اما زنان همجنس‌گرا عموما از این نظر مشکلی ندارند.

بر پایه یک مطالعه بزرگ که قبل از این در سال ۲۰۱۸ انجام شده است، ۸۶ درصد از زنان لزبین طبق معمولً یا همیشه در میانه رابطه جنسی به ارگاسم می‌رسند. این در حالی است که این عدد برای زنان دگرجنس‌گرا تنها ۶۵ درصد است.

زنان دوجنس‌گرا به طور کلی حالت بهتری ندارند، اما شواهدی وجود دارد که مشخص می کند آنها با شریک‌های مرد خود کمتر از شرکای زنشان به ارگاسم می‌رسند.

نویسندگان در مقاله خود علت این حالت را آن دانسته‌اند که در جفت‌های زن و مرد، ارگاسم مرد در برتری قرار می‌گیرد و تمرکز کافی روی فعالیت‌هایی وجود ندارد که به گمان زیاد به زن اجازه می‌دهد به اوج لذت جنسی برسد.

در این تحقیق از شرکت‌کنندگان زن همجنس‌گرا، دوجنس‌گرا و دگرجنس‌گرا درمورد بسیاری و طول زمان رابطه جنسی، انواع فعالیت‌های جنسی و انتظاراتشان در رابطه ارگاسم پرسیده شد. زنان همجنس‌گرا نسبت به زنان دگرجنس‌گرا تمایل بیشتری به اعمال جنسی شامل تحریک کلیتورال داشتند و این چنین گمان بیشتری داشت که به ارگاسم دست یابند.

در قسمت دوم مطالعه، به گروهی متشکل از تقریباً ۵۰۰ زن دوجنس‌گرا حرف های شد که خود را در یک سناریوی تخیلی فکر کنند که در آن قرار شام به خوبی پیش رفته و کار مقداری بالا گرفته است. به شرکت‌کنندگان به طور اتفاقی حرف های شد تا یک شریک زن یا مرد را در این سناریو فکر کنند و سپس در رابطه انتظارات جنسی خود به یک رشته سؤالات جواب دهند.

زنانی که به آنها حرف های شد فکر کنند طرف قرارشان یک زن است، انتظارات بیشتری برای تحریک کلیتورال و ارگاسم داشتند. به طور غیرمستقیم، این نوشته تبدیل این شد که این زنان زیاد تر به جستوجو ارگاسم باشند.

محققان می‌گویند سناریوی جنسی بین دو زن، انتظارات و رفتارهایی را شکل می‌دهد که برای دستیابی به ارگاسم زیاد تر مساعدتر باشد.

با این وجود و قبل از این که خوانندگان مرد دگرجنسگرا بیشتر از حد دلسرد شوند، آن‌ها باید بدانند که این حالت قطعی نیست و قابل تحول است.

کیت دیکمن، نویسنده مهم این مقاله، در این باره می‌گوید: «اگر زنان یا مردان در رابطه می‌خواهند شانس ارگاسم خود یا شریک‌شان را افزایش دهند باید محیطی تشکیل کنند که ارگاسم را از طریق اعمال جنسی گوناگون، به‌اختصاصی آن‌هایی که شامل تحریک کلیتورال می باشند، تشویق کند.»

پژوهشگران اضافه کرده‌اند که ارگاسم «تنها یکی از جنبه‌های رضایت جنسی است و این تحقیق نباید به طوری سوء‌تعبیر شود که نشان دهد ارگاسم تنها معیار یک توانایی جنسی رضایت‌قسمت است.»

در واقع ارگاسم هرچند مطلقاً تنها نتیجه باارزش مقاربت جنسی نیست، اما اکثر مردم قبول دارند که حداقل هر چند زمان یکبار داشتن آن امری خوشایند است و از آنجایی که زنان در زندگی جنسی خود تا حد بسیاری کمتر به آن می‌رسند محققان در جستجوی علت آن برآمده‌اند.

پژوهشگران می‌گویند نتایج این تحقیق «به فهمیدن نابرابری‌های جنسیتی پشتیبانی می‌کند و این چنین انتظارات متفاوت زنان و مردان از رابطه جنسی با همجنس یا جنس دیگر را مشخص می کند.

نتایج این مطالعه در نشریه علمی «Social Psychology and Personality Science» انتشار شده است.