نسل بازیکنان لژیونر و اثرگذار تیم ملی ایران کم‌کم پا به سن می‌گذارند و این یعنی این که ایران به شدت نیازمند تزریق بنزین سبز جوانی است، اما چطور تیمی که قرار است برود جام جهانی و امیدوار است برای اولین بار بتواند از گروه خود صعود و به مرحله بعدی جام جهانی هم برسد، باید جوان‌گرایی کند؟

این سؤالی است که مدعیان جوان‌گرایی کمتر به آن دقت می‌کنند و همه با سروصدای زیاد فقط می‌گویند باید جوان‌گرایی صورت گیرد. 

امیر قلعه‌نویی به خوبی می‌داند که تیمش نیاز به این کار دارد، خوب می‌داند که بازیکنانی همانند جهانبخش، سامان قدوس و حتی مهدی طارمی و سردار آزمون به روزهای پایانی فوتبال خود نزدیک خواهد شد، اما این را هم خوب می‌داند که اکنون بازیکنی که بتواند به درستی جانشین آنها شود، وجود ندارد، علتش هم برمی‌گردد به آماده‌خوری باشگاه‌های فوتبال؛ باشگاه‌هایی که سال‌ها است چیزی به اسم آکادمی برای پرورش بازیکن جوان ندارند و فقطً دست به جیب می باشند برای خرید بازیکن از جای دیگر، اکنون باید سوال کرد در این چنین اوضاع و احوالی چطور می‌توان دم از جوان‌گرایی زد.

مهدی طارمی سپس از آخرین مسابقه تیم ملی در مرحله مقدماتی جام جهانی روبه رو کره‌شمالی سخن معناداری زد. طارمی به بازیکنان شاغل در فوتبال ایران پیشنهاد کرد اگر می‌خواهند پیشرفت کنند باید لژیونر شوند و در اروپا بازی کنند.

این اظهار نظر یعنی این که فوتبال باشگاهی ایران توان پرورش بازیکنانی در حد ملی برای مقابله با بزرگان فوتبال جهان را ندارد؛ حرفی که درست هم است، هنگامی به یاد آوریم که تیم‌های باشگاهی بزرگ ایران چطور در رقابت‌های لیگ نخبگان و حتی لیگ قهرمانان (۲) مغلوب تیم‌های رقیب شدند و هیچ کاری نمی‌توانستند انجام بدهند. 

در این چنین شرایطی ما از امیرقلعه‌نویی توقع جوان‌گرایی داریم. توقع داریم کل تیم را عوض و تیمی جوان و آماده را راهی میدان کند که بتواند پیروز هم از میدان خارج شود ولی با کدام اندوخته؟ احتمالا امروز بهترین زمان باشد که باشگاه‌های فوتبال ملزم به داشتن آکادمی برای پرورش بازیکن باشند؛ بازیکنانی که پرورش اشکار کنند تا هم پشتیبانی‌حال تیم خودشان باشند و هم بموقع بتوانند تیم ملی را پشتیبانی کنند. 

تیم ملی این روزها باید خود را آماده وجود در جام جهانی کند؛ تیمی که بازیکنانش میانگین سنی بالایی دارند، اما اکنون تنها داشته‌های فوتبال ایران می باشند که باید به آنها اتکا کنیم، یقیناً که می‌توان با تزریق برخی بازیکنان جوان آینده‌دار به تیم ملی شرایطی را فراهم کرد که آنها تا جام جهانی کم‌کم آماده شوند، اما جوان‌گرایی صرف و خالی کردن تیم ملی از بازیکنان باتجربه و اثرگذار بدون تردید اشتباهی است که ضربه بدی را به تیم ملی می‌زند.