الشرق الاوسط نوشت: این مطالعه توسط پژوهشگرانی از دانشگاه‌های معتبر از جمله کارنگی ملون، آکسفورد، MIT و UCLA انجام شد. در این آزمایش، از شرکت‌کنندگان خواسته شد مسائل ریاضی مبتنی بر کسرها را حل کنند. نیمی از افراد از ابتدا بدون پشتیبانی کار کردند و نیمی دیگر نزدیک به ۱۰ دقیقه از یک دستیار هوش مصنوعی منفعت گیری کردند؛ سپس در قسمت پایانی آزمون، دسترسی گروه دوم به هوش مصنوعی قطع شد.

نتایج این مطالعه نشان داد: افرادی که از هوش مصنوعی منفعت گیری کردند، در ابتدا کارکرد بهتری داشتند اما بعد از قطع دسترسی به آن، عملکردشان به‌طور قابل توجهی کم شدن کرد. نرخ پیروزی آن‌ها در حل مسائل نزدیک به ۲۰ درصد کمتر از افرادی می بود که از ابتدا بدون پشتیبانی هوش مصنوعی کار کرده بودند.

نتایج این چنین نشان داد: گمان این که سوال‌ها را رها کنند یا بدون جواب بگذارند، در این گروه دو برابر زیاد تر می بود.

مطالعه نشان داد که همه کاربران به یک اندازه تحت تأثیر قرار نمی‌گیرند: ۶۱ درصد کاربران از هوش مصنوعی خواسته بودند جواب نهایی را مستقیماً اراعه دهد. افرادی که از هوش مصنوعی فقط برای دریافت راهنمایی، توضیح یا سرنخ منفعت گیری کرده بودند، افت قابل توجهی در توانایی حل قضیه نشان ندادند.

به حرف های محققانی که این پژوهش ها را انجام دادند، تنها ۱۰ تا ۱۵ دقیقه تعامل با هوش مصنوعی می‌تواند علتکاهش توانایی حل جدا گانه مسائل و پشتکار ذهنی شود؛ دو مهارتی که برای یادگیری در طول زندگی الزامی می باشند.

آن‌ها هشدار خواهند داد که اگر این چنین تأثیری در زمان مختصر قابل مشاهده باشد، منفعت گیری روزانه و طویل‌زمان از این ابزارها در ماه‌ها و سال‌های آینده امکان پذیر پیامدهای عمیق‌تر و سخت‌تری برای توانمندیهای ذهنی انسان داشته باشد.

پژوهشگران پافشاری می‌کنند که هوش مصنوعی ذاتاً زیان اور نیست؛ مشکل وقتی تشکیل می‌شود که افراد به جای فکر کردن و تلاش برای حل قضیه، کاملاً به جواب‌های آماده آن متکی شوند. منفعت گیری از هوش مصنوعی به‌گفتن ابزار راهنما و پشتیبانی آموزشی، به‌مراتب اثرات منفی کمتری نسبت به منفعت گیری از آن به‌گفتن «حل‌کننده کامل مسائل» دارد.