جمعیت بالای آسیا نیز در این کار بی‌تاثییر نیست. بیشتر از نیمی از جمعیت جهان در این قاره زندگی می‌کنند و همین نوشته، بازار مصرفی عظیمی تشکیل کرده که هیچ کشوری یا شرکتی در سطح بین‌المللی نمی‌تواند آن را نادیده بگیرد. از طرف دیگر، همین نیروی انسانی گسترده علتشده آسیا به یکی از مراکز مهم تشکیل و صادرات تبدیل شود.

آسیا علاوه بر نیروی کار و بازار مصرف، از نظر منبع های طبیعی نیز جایگاه اختصاصی‌ای دارد. نفت و گاز خاورمیانه، مواد معدنی آسیای میانه و زمین‌های حاصل‌خیز جنوب و شرق آسیا، همه انها این قاره را به منبعی کلیدی برای انرژی و مواد اولیه جهان تبدیل کرده‌اند. این ترکیب از منبع های طبیعی و ظرفیت صنعتی، اقتصاد آسیا را به ستون فقرات زنجیره فراهم جهانی پیوند زده است.

در کنار این عوامل، شدت بالای نوآوری و دیجیتالی شدن در آسیا نقش پررنگی در اهمیت آن دارد. پیشرفت‌های چین در حوزه هوش مصنوعی، تجارت الکترونیک و زیرساخت‌های دیجیتال، یا پیروزی‌های کره‌جنوبی و ژاپن در صنعت فناوری و خودروسازی، مثالهای راحتی می باشند. هند هم در عرصه نرم‌افزار و استارتاپ‌ها سهم قابل‌توجهی از اقتصاد دیجیتال جهانی را در اختیار گرفته است.

تشکیل ناخالص داخلی ۴۰ تریلیون دلاری آسیا

اکنون با نگاهی به آمار تشکیل، تجارت و اندوخته‌گذاری، به وضوح می‌بینیم که مرکز ثقل اقتصاد جهان به سمت شرق و به‌اختصاصی آسیا حرکت کرده است. سرزمین‌هایی همانند چین، هند، ژاپن و کره‌جنوبی هرکدام موتور محرکی برای رشد اقتصادی جهانی محسوب خواهد شد و علاوه بر آن، سرزمین‌های جنوب شرق آسیا هم با سرعتی بالا در حال تبدیل شدن به قطب‌های تازه اقتصادی می باشند.

بر پایه آمار انتشار شده از صندوق بین‌المللی پول، مقدار کل تشکیل ناخالص داخلی (GDP) آسیا در سال ۲۰۲۴ به رقم ۴۰ تریلیون دلار رسیده است. تشکیل ناخالص داخلی از با اهمیت ترین شاخص‌های اقتصادی برای برسی حالت و توان اقتصادی به حساب می اید. این سنجه نشان دهنده مجموع قیمت کالا‌ها و خدمات نهایی تشکیل شده را مشخص می کند. به بیانی دیگر، تشکیل ناخالص داخلی گفتن‌گر آن است که مردم، دولت و بنگاه‌ها در یک بازه وقتی معین، چه مقدار تشکیل کرده‌اند و عدد قیمت‌آفرینی اقتصادی این مجموعه چه مقدار بوده است.

اگر این شاخص دچار رشد شود، به معنی افزایش تشکیل، رونق کنش‌های اقتصادی و بهبود سطح درآمد است. در نقطه روبه رو افت یا رشد منفی تشکیل ناخالص داخلی می‌تواند نشانه‌ای از رکود، افت تقاضا یا کارکرد نادرست در قسمت‌های گوناگون اقتصاد باشد.

ده سرزمین آسیایی با بیشترین تشکیل ناخالص داخلی به شرح زیر می باشند:

1. چین: ۱۸.۷۴۴ تریلیون دلار
2. ژاپن: ۴.۰۲۶ تریلیون دلار
3. هند: ۳.۹۱۳ تریلیون دلار
4. کره جنوبی: ۱.۷۱۳ تریلیون دلار
5. اندونزی: ۱.۳۹۶ تریلیون دلار
6. عربستان سعودی: ۱.۲۳۸ تریلیون دلار
7. امارات متحده عربی: ۵۳۷ میلیارد دلار
8. تایلند: ۵۲۶ میلیارد دلار
9. ویتنام: ۴۷۶ میلیارد دلار
10. فیلیپین: ۴۶۲ میلیارد دلار

ایران در جایگاه سیزدهم آسیا

رتبه تشکیل ناخالص داخلی ایران نیز با رقم ۴۳۷ میلیارد دلار، در جایگاه سیزدهم قرار دارد که در قیاس با سال قبل حاکی از افزایش ۳۲ میلیارد دلاری است. این مسئله اشکار می‌کند که ایران تا این مدت فاصله قابل توجهی با ظرفیت و پتانسیل واقعی خود دارد. موقعیت ژئوپلیتیک منحصر‌به‌فرد، منبع های معدنی و طبیعی و دسترسی به آب‌های آزاد از طریق دریای عمان اشکار می‌کند که ایران می‌تواند جایگاهی بالاتر از حالت جاری داشته باشد، به شرط آنکه از زمان‌های راهبردی به‌درستی منفعت گیری کند. ایران می‌تواند با فعال‌سازی و گسترش زیرساخت‌های حمل‌ونقل، به حلقه‌ای کلیدی در اتصال شرق و غرب تبدیل شود؛ جایگاهی که نه‌تنها درآمد‌های صادراتی سرزمین را افزایش خواهد داد، بلکه به گسترش همکاری‌های اقتصادی منطقه‌ای و جهانی نیز پشتیبانی می‌کند. تشکیل مسیر‌های پایدار برای عبور کالا، گسترش بنادر و تحکیم ارتباطات ریلی و جاده‌ای، راهی است که می‌تواند صادرات غیرنفتی ایران را چند برابر کند و تشکیل ناخالص داخلی سرزمین را افزایش قابل توجهی دهد.