انیمیشن محبوب این روزها که دیدنش به کودکان اصلاً پیشنهاد نمی شود!_آینده
اینتروآوری آدام الیوت در دنیای انیمیشن اثری برای بزرگسالان که کودکان را در میورد
اگر شما نیز از آن دسته افرادی هستید که با شنیدن نام کارتون یا انیمیشن ناخواسته جهانی رنگارنگ و بیغموغم را در ذهن متصور میشوید، باید بدانید آدام الیوت، کارگردان مشهور استرالیایی، سالها در تلاش است تا نگاه مخاطبان به انیمیشن را دگرگون سازد.
او در اثر قبلی خود یعنی انیمیشن مری و مکس توانست تا حد زیادی این نگاه عام را تغییر داده و اکنون، پس از گذشت ۱۵ سال از اکران آن اثر، با خاطرات یک حلزون با زگشته است تا کار نیمهکار خود را به پایان برساند. اما او برای این ساختارشکنی از چه ترفندهایی بهره میگیرد؟
در ادامه این گزارش با زدید از این دو انیمیشن با ما همراه با شید.
در ادامه این گزارش با زدید از این دو انیمیشن با ما همراه با شید.
اصلا برای کودکان مناسب نیست
آنچه باید با اطمینان بدانیم این است که آدام الیوت اگرچه یک انیمیشنساز است، اما اصلا نمیداند چگونه با کودکان سخن بگوید. ممکن است با دیدن سبک آثار او که به آن استاپموشن میگویند، یاد آثار کودکان مانند فرار مرغی یا بقر ناقل بیفتید، اما باید بدانید محتوای آثار الیوت به هیچ وجه شبیه به آثار همپیشکی او نیست. او این کاراکترهای خمیریشکل متحرک را برای بزرگسالان به حرکت میآورد، نه برای هر بزرگسالی.
جهان آثار او، چه در مری و مکس و چه در خاطرات یک حلزون، به حدی غمانگیده و تا رک است که احتمالا حتی شما نیز به عنوان یک بزرگسال توان تماشایش را نخواهید داشت. بنابراین اگر روزی برای کودکی در جستجوی انیمیشن بودید، نام آثار آدام الیوت را به یاد داشته با شید تا هرگز به آنها نزدیک نشوید.
چیزهایی که کمتر کسی جرأت گفتن آنها را دارد
حقیقت مدام تلخ بوده و هست. آنقدر تلخ که احتمالا در موارد بسیاری میل به شنیدن آن را نداریم. اما این فرار از حقیقت برای الیوت یک خط قرمز بزرگ است. او تلاش میکند با گستاخی تمام، حقایق تلخ زندگی را به صورت مخاطب بکوبد. در مری و مکس این گستاخی در تمام دیالوگهای داستان مشاهده میشود؛ اینکه ارتباط با جهان چقدر میتواند دشوار باشد و تحمل این سختی چقدر بیجهت و بیاثر خواهد بود. اینکه تنهایی در جهان مدرن روزبهروز بیشتر میشود و در نهایت در مانی برای آن وجود ندارد.
باید گفت در خاطرات یک حلزون لحن این حقیقتگویی کمتر نشده، شاید حتی بیشتر شده باشد. این بار الیوت، بدون رحمت به هیچمحاطبی، داستانش را طوری روایت میکند که احتمالا هرگز دوست نداشتهاید بشنوید. آیا فردی تا به حال حس طرد شدن یا مسخره شدن به خاطر متفاوت بودن را تجربه نکرده است؟ اما آیا فردی جرأت شنیدن مجدد دارد؟
شگفتانگیز اما ساده
داستان کاراکترهای آثار آدام الیوت، شگفتانگیز اما ساده هستند. به عنوان مثال در زندگی عادی، چند نفر مشابه مکس دیدهاید که اینقدر به تنهایی خود وفادار شدهاند؟ یا چند گریس را میبینید که به خود را از جامعه جدا کرده است؟
داستان کاراکترهای آثار الیوت اگرچه عجیب به نظر میرسند اما به سادهترین روش روایت میشوند. آنقدر ساده که احتمالا برای شما آشنا به نظر برسد. آشنا نه از این جهت که تا به حال شخصی را همانند این کاراکترها دیده با شید، بلکه از جهت اینکه احتمالا پیش از این همه این احساسات را در وجود خود حس کردهاید اما هرگز به آنها دقت نکردهاید. یک همذاتپنداری ناخواسته که هم ترسناک و هم تسکلانه است.
قهرمانی وجود ندارد
به عنوان یک مخاطب، با شنیدن هر داستانی به جستجوی (راهنما/پارادایان) میگردیم که شرایط را دگرگون سازد یا حتی ذرات آن را بهتر کند، اما در آثار الیوت از این خبرها نیست. در آثار او هیچ کاراکتری نمیتواند شرایط را تغییر دهد؛ نه به این دلیل که نمیتواند، بلکه برای اینکه شرایط اصلا قابل تغییر نیست. درست است که کاراکترهای داستانهای الیوت اراده فولادی و انگیزهای بالا را هم ندارند، اما مطلب واقعی این است که اگر هم داشتند باز هم نمیتوانند چیزی را تغییر دهند و این، تلخترین مسئله در این پویانماییهای سیاه است.
برای دوست نداشتن اثر آماده با شید
در نهایت باید بدانید که ساختههای آدام الیوت احتمالا به مذاق همه خوش نیاید و این مسئله با دقت به فضای تارک حاکم بر داستان کاملا طبیعی است. اگر با این آثار ارتباط برقرید، یا سالم هستید یا تا ریکی وجود خود را پذیرفتهاید. در غیر این صورت احتمالا از دیدن آثار الیوت وحشت میکنید و دیگر نمیتوانید با خودتان کنار بیاید.