داود کشوری، رئیس انجمن صنفی گچکاران استان قم،  در او گفت وگویی با انتقاد از حالت معیشت کارگران و با اشاره به بحرانی شدنِ اوضاع کارگران با دقت به افزایش سرسام‌آور قیمت کالاهای اساسی او گفت: امروز کارگران با حقوق‌هایی زندگی می‌کنند که هیچ تناسبی با نرخ تورم و گرانی‌های افسارگسیخته ندارد.

وی افزاد: حداقل حقوق کارگر متأهل با یک سال سابقه کار و یک فرزند مقداری بیشتر از ۱۵ میلیون تومان است. تعداد بسیاری از کارگران حداقل‌بگیر می باشند؛  با این حقوق‌ها و با یک شیفت کار نمی‌توان از بعد مخارج حداقلیِ خانه برآمد. 

وی او گفت: کارگر با حقوق زیر ۲۰ میلیون تومان چطور باید اجاره‌خانه، خوراک، درمان، آموزش بچه‌ها و دیگر هزینه‌های زندگی را فراهم کند؟ این دیگر یک مشکل نیست، یک فاجعه اجتماعی است. 

کشوری در ادامه گفت: حتی اگر هزینه‌هایی همانند بهداشت و مسکن و آموزش را کنار بگذاریم، کارگران برای فراهم هزینه‌های خورد و خوراک هم مشکلات تعداد بسیاری دارند. متأسفانه زیاد از مواد غذایی، عملاً از سفره کارگران حذف شده‌اند. 

این فعال کارگری او گفت: گوشت قرمز کیلویی یک میلیون تومان، مرغ نزدیک به ۱۵۰ هزار تومان و برنج کیلویی ۳۰۰هزار تومان شده است. قیمت نان هم افزایش یافته. این کالاهای الزامی وقتی در دسترس کارگران می بود و اکنون  به مواد خوراکی لاکچری تبدیل شده و سال‌ها است که از دسترس خانواده‌های کارگری خارج شده‌اند. 

وی او گفت: حذف این مواد غذایی مهم از سفره‌ی خانواده کارگران تأثیر خود را بر سلامت آن‌ها می‌گذارد و تبعات این نوشته خود را به زودی نشان خواهد داد. این یک هشدار است؛ هشدار نسبت به فقری که روزبه‌روز گسترده‌تر می‌شود. 

کشوری او گفت: اجاره‌خانه در کلان‌شهرها و حتی شهرهای کوچک به‌شدت بالا رفته. زیاد از کارگران دیگر توان اجاره یک خانه مناسب را ندارند و ناچار شده‌اند به حاشیه‌نشینی، خانه‌های اشتراکی یا سکونتگاه‌های غیررسمی روی بیاورند. برخی از کارگران حتی آخر ماه پول کرایه خانه را از همکار یا صاحب‌کار قرض می‌گیرند. 

این فعال کارگری او گفت: با این چنین شرایطی، چطور می‌توان از کارگر انتظار تشکیل و منفعت‌وری داشت؟ هنگامی کارگری دغدغه نان شب دارد، چطور می‌تواند با روحیه کار کند؟ انگیزه از بین رفته. ما با قشر زحمت‌کشی مواجهیم که ستون فقرات اقتصاد سرزمین می باشند، ولی کوچک‌ترین توجهی به امنیت معیشتی آن‌ها نمی‌شود.

کشوری در ادامه گفت: مسئولان باید از پشت میزهای‌شان بلند شوند، همراه شوند و کف جامعه را ببینند. همراه شوند بازار را ببینند، با کارگران سخن بگویید کنند، زندگی واقعی آن‌ها را لمس کنند. ما نمی‌خواهیم شعار بشنویم. خواسته‌مان عمل سریع و عملی است. باید دستمزدها به شکل واقعی و منصفانه بر پایه سبد معیشت خانوار تعیین شود، نه بر پایه مصلحت‌گرایی یا آمارسازی. 

وی در رابطه با حالت بازنشستگان او گفت: حالت بازنشستگان حتی از کارگران شاغل هم وخیم‌تر است. بازنشسته‌ای که ۳۰ سال کار کرده و اکنون حقوقش کفاف مخارج نیمی از ماه را نمی‌دهد، با چه امیدی باید زندگی کند؟ تعداد بسیاری از آن‌ها ناچار شده‌اند مجدد کار کنند؛ آن هم نه برای سرگرمی، بلکه برای زنده ماندن. این با کرامت انسانی سازگار نیست. 

رئیس انجمن صنفی گچکاران استان قم او گفت: امروز اگر از کارگر حمایتنکنیم، فردا دیر خواهد می بود. کارگران نه تنها چرخ اقتصاد، بلکه چرخ خانواده و جامعه را هم می‌چرخانند. نگه داری امنیت معیشتی آن‌ها یک ماموریت ملی و انسانی است، نه یک لطف یا امتیاز. مسئولان باید تصمیمات شجاعانه بگیرند و نشان دهند که واقعاً دغدغه مردم را دارند و فقط جستوجو منافع جناحی و اداری نیستند.