به همین علت، نوشته نگه داری عضله در جریان افت وزن به یک قضیه مهم در پژوهش‌های پزشکی تبدیل شده است. اگر فرد در کنار افت چربی، مقدار قابل توجهی از توده عضلانی خود را نیز از دست بدهد، امکان پذیر با کم شدن توان جسمی یا افت کیفیت حالت بدنی مواجه شود. از نگاه علمی، ترکیب وزن ازدست‌رفته اهمیت بسیاری دارد؛ یعنی مهم است چه مقدار از افت وزن مربوط به چربی و چه مقدار مربوط به عضله باشد. به همین علت، پژوهشگران به جستوجو راه حلهایی می باشند که بتوانند ضمن نگه داری تاثییر داروهای کاهنده وزن، از تحلیل عضلات نیز تا حد امکان جلوگیری کنند.

در همین چارچوب، ریچارد پرتلی و همکارانش از موسسه تحقیقاتی AdventHealth Translational آمریکا، پژوهشی درمورد محافظت از عضله در طول درمان افت وزن انجام داده‌اند. این گروه پژوهشی کارآزمایی‌ای را برای بازدید تاثییر داروی اپیتگروماب در کنار تیرزپاتید انجام داده‌اند تا ببینند آیا می‌توان ترکیب افت وزن را به سود نگه داری توده بدون چربی بهبود داد یا نه.

پژوهش فوق یک کارآزمایی بالینی فاز ۲ می بود. فاز ۲ به مرحله‌ای از بازدید دارو حرف های می‌شود که در آن اثرگذاری و ایمنی اولیه در گروهی از افراد برسی می‌شود. مطالعه به‌صورت اتفاقی، دوسوکور و کنترل‌شده با دارونما انجام شد. اتفاقی بودن یعنی افراد به شکل شانسی در گروه‌ها قرار گرفتند. دوسوکور بودن یعنی نه شرکت‌کنندگان و نه پژوهشگران در زمان اجرای مطالعه نمی‌دانستند چه فردی داروی مهم و چه فردی دارونما دریافت می‌کند. دارونما نیز ماده‌ای است که ظاهر درمان را دارد، اما تاثییر درمانی واقعی ندارد و برای قیاس منفعت گیری می‌شود.

در این مطالعه، ۱۰۲ فرد بزرگسال دارای اضافه‌وزن یا چاقی شرکت کردند. این افراد به زمان ۲۴ هفته یا ترکیب تیرزپاتید و اپیتگروماب دریافت کردند یا تیرزپاتید همراه با دارونما. اپیتگروماب دارویی است که برای مهار «مایوستاتین» ساخته شده است. مایوستاتین پروتئینی است که رشد عضله را محدود می‌کند و در تجزیه عضلات اسکلتی نقش دارد. پژوهشگران در آخر دوره، افت وزن کلی و مقدار توده بدون چربی از دست‌رفته را در دو گروه با هم قیاس کردند.

نتایج نشان دادند که مقدار افت وزن کلی در دو گروه تقریبا شبیه می بود. با این حال، افرادی که اپیتگروماب دریافت کرده بودند، نزدیک به ۲ کیلوگرم کمتر از گروه دارونما توده بدون چربی از دست دادند. پژوهشگران گزارش کردند که این نوشته به معنی نگه داری حدودا ۵۵ درصد زیاد تر توده بدون چربی در قیاس با گروه دارونما است. این یافته مشخص می کند افزودن این دارو امکان پذیر بدون افت تاثییر کلی درمان، از تحلیل بخشی از بافت‌های مهم بدن جلوگیری کند.

این چنین سهم توده بدون چربی از کل وزن ازدست‌رفته در گروه اپیتگروماب نزدیک به ۱۵ درصد می بود، در حالی که این رقم در گروه دارونما به ۳۰ درصد می‌رسید. به زبان ساده، در گروهی که اپیتگروماب دریافت کرد، قسمت کمتری از افت وزن از عضله و دیگر بافت‌های بدون چربی آمده می بود. از نظر ایمنی نیز این دارو به‌طور کلی قابل تحمل گزارش شد.

اهمیت این یافته‌ها که در نشریه Nature Medicine انتشار شده‌اند، در آن است که درمان چاقی فقط نباید بر کم شدن وزن متمرکز باشد، بلکه باید به کیفیت این افت نیز دقت کند. اگر فرد بتواند وزن کم کند اما قسمت بیشتری از عضلات خود را نگه داری کند، گمان دارد حالت جسمی، توان حرکتی و سلامت کلی او بهتر نگه داری شود. از این نظر، مهار مایوستاتین می‌تواند به‌گفتن یک راه کمکی در کنار داروهای کاهنده وزن مورد دقت قرار گیرد.