فوتسال ایران و تلخی وداع از رویای قهرمانی؛ از پرتغال و قطر تا سقوط در برابر مراکش
فوتسال ایران و تلخی وداع از رویای قهرمانی؛ از پرتغال و قطر تا سقوط در برابر مراکش, تیم ملی فوتسال ایران در مصاف با مراکش مجدداً آن دو نیمه متفاوت و همیشگی را تجربه کرد؛ بیست دقیقه اول با نمایشی ضعیف و آسیبپذیر و نیمه دومی شوقانگیز و دیدنی. اما این بار خبری از برگشت جنونآسا و رستگاری نبود، بلکه صحنهای تراژیک و تلخ را به تصویر کشید.
شاگردان شمسایی در لحظههای پایانی صاحب یک ضربه پنالتی نقطه دوم شدند که میتوانست کار را به زمان اضافه بکشد و یک کامبک تاریخی رقم بزند.
همانطور که ضربه طارمی در برابر پرتغال و ضربه علیرضا جهانبخش روبروی قطر، آه و حسرت را برآورد کرد، ضربه یوسفخواه نیز با همان دژاووی نفرینشده، اشکها را برای ما ایرانیها به همراه آورد.
تیم ملی فوتبال ایران با شکست دادن ژاپن، بارقه امید برای قهرمانی در آسیا را زنده کرده بود و تیم فوتسال نیز با چنگ زدن به تمام امتیازات لازم، برای اولین بار در تاریخ به عنوان تیم نخست گروه صعود کرده و همه را برای تکرار آن پیروزی بزرگ قانع ساخته بود.
لبخندها خشک میشوند. ناکامی چهار بر سه برابر مراکش، همانند شکست با قطر، سایهای بر روی روشناییهای زیادی میاندازد و نکات تاکتیکی فراوانی در پی خواهد داشت.
در فوتسال میتوان از دوران آمادهسازی فاجعهبار و کمترین بازیهای دوستانه نسبت به غولهای جهان گله کرد. با برزیلیها تشبیه میشوند.
فوتسال ایران، ارباب آسیا و تیم چهارم رنکینگ جهان، در مرحله یک هشتم نهایی جام کنار رفت. نگرانیها درباره از کف رفتن تاج پادشاهی دوچندان شده است. باید ما فوتسالیها به خودمان بگوییم کس مفرست که دانی این ناقوس در عزای مرگ کیست؟ این ناقوس در عزای مرگ تو به صدا درآمده است! بله، برای فوتسال!