آدمخواری برای سلامتی زیان اور است!_آینده
به گزارش آینده
به گزارش خبرفوری، بر پایه این تحقیق، علت مهم ممنوعیت فرهنگی و تاریخی این اتفاق نه فقط مسائل اخلاقی، بلکه خطرات جدی بهداشتی و گمان بالای انتقال بیماریها است. این نتایج در مجله علمی آکادمی ساینس انتشار شده است.
پژوهشگران میگویند در نگاه اولیه امکان پذیر بدن انسان بهگفتن منبع غذایی بالقوه در شرایط خاص همانند قحطی یا افتمنابع نقل شود، اما بازدید دقیق مشخص می کند که هزینههای این انتخاب زیاد زیاد تر از منافع آن است. به حرف های آنان، هرچند بدن انسان میتواند مقدار محدودی کالری فراهم کند، اما از نظر تغذیهای در قیاس با تعداد بسیاری از حیوانات دیگر، منبعی ضعیف و بی فایده محسوب میشود. قسمت عمده بدن انسان را استخوان و بافتهای کمانرژی راه اندازی میدهد و همین نوشته قیمت غذایی آن را افت میدهد.
مسئله مهم این پژوهش اما در حوزه بیماریها و انتقال عوامل عفونی است. دانشمندان توضیح خواهند داد که مصرف اعضای بدن انسان، بهاختصاصی در بین افراد یک گونه، خطر انتقال عوامل بیماریزا را به شکل قابل توجهی افزایش میدهد. برخلاف برخی بیماریهای مشترک بین انسان و حیوان، درون یک گونه امکان سازگاری و انتقال عوامل بیماریزا زیاد سادهتر است. به همین علت، پاتوژنها در این چنین شرایطی راحتتر تکثیر شده و میتوانند اپیدمیهای گسترده تشکیل کنند.
این تحقیق این چنین به مثالهای تاریخی اشاره میکند. شواهد باستانشناسی مشخص می کند که در دورههایی از تاریخ بشر، از جمله در عصر پارینهسنگی، و حتی بهطور محدود در بین نئاندرتالها، مواردی از انسانخواری مشاهده شده است. با این حال، این حرکت طبق معمول در شرایط بحرانی همانند قحطی شدید رخ داده و هیچ زمان بهگفتن یک الگوی پایدار اجتماعی باقی نمانده است.
یکی از با اهمیت ترین مثالهای مورد بازدید، قوم «فور» در پاپوآ گینه نو است. این جامعه تا اواسط قرن بیستم در مراسم تدفین خود، بدن برخی از بستگان متوفی را مصرف میکرد. این عمل با باورهای آیینی درمورد آزادسازی روح همراه می بود، اما پیامدهای ناخواستهای به همراه داشت.
در بین این جمعیت، بیماریای به نام «کورو» بهطور گسترده شیوع اشکار کرد؛ نوعی بیماری نورودژنراتیو که علتلرزش شدید، اختلال در هماهنگی حرکتی و در نهایت مرگ میشد. در دهه ۱۹۵۰ سالانه نزدیک به ۲۰۰ مورد مرگ ناشی از این بیماری گزارش میشد. بعدها اشکار شد که عامل این بیماری پروتئینهای غیرطبیعی موسوم به «پریون» می باشند که در بافتهای عصبی باقی میهمانند و حتی در برابر حرارت مقاوماند.
با کشف علت بیماری، این نتیجه به دست آمد که مراسم تدفین و مصرف بدن متوفیان نقش مستقیم در انتقال عامل بیماری داشته است. بعد از توقف این رسم، شیوع بیماری نیز بهمرور زمان متوقف شد. پژوهشگران این نمونه را یکی از با اهمیت ترین شواهد برای توضیح خطرات زیستی انسانخواری میدانند.
بر پایه جمعبندی این مطالعه، تابوی انسانخواری را میتوان نوعی سازوکار تکاملی دانست که در طول زمان به بقای جوامع انسانی پشتیبانی کرده است. گروههایی که این حرکت را کنترل یا حذف نکردند، در معرض بیماریهای مرگبار قرار گرفتند و در نهایت بقای کمتری داشتند. به همین علت، این تابو نه فقط یک هنجار فرهنگی، بلکه نوعی سازوکار حفاظتی در برابر خطرات زیستی برداشت میشود.
دسته بندی مطالب
اخبار کسب وکارها