وزارت بهداشت: تصمیم تعطیلی تهران بر پایداری هوا و شاخص آلودگی استوار است
به گزارش آینده، معاون وزیر بهداشت علیرضا رئیسی، چرایی عدم اعلام تعطیلی در تهران را با تکیه بر دو معیار اصلی تشریح کرد. وی تأکید کرد که پیشبینیهای هواشناسی و میزان پایداری لایههای جو، همانند سطح آلایندگیها، نقش تعیینکننده در فرآیند تصمیمگیری ایفا میکنند.
رئیسی بیان کرد که زمانی که ثبات هوای بیش از چهل و هشت ساعت ادامه یابد، ارزیابیها بر اساس شرایط کلی صورت میگیرد. در مقابل، اگر پایداری کمتر از این بازه باشد و وابسته به پدیدههایی نظیر وزش باد یا بارندگی قرار گیرد، امکان اتخاذ تصمیم متفاوتی وجود دارد، حتی اگر غلظت آلایندهها در سطح بالایی باشد.
معاون وزیر بهداشت مرزهای شاخص کیفیت هوا را نیز تدبیر کرد طیف یکصد تا یکصد و چهل و نه واحد، وضعیت ناسالم برای گروههای حساس را تداعی میکند، در حالی که عبور از عدد یکصد و پنجاه، حالت قرمز و ناسالمی برای تمامی اقشار جامعه را به همراه دارد. ایستگاههای پایش آلایندهها در اختیار وزارت بهداشت، سازمان حفاظت محیط زیست و شهرداری تهران قرار دارد و دادهها به صورت مشترک پردازش میشوند.
فرآیند اجرایی بدین صورت است که پس از مشخص شدن شاخص آلودگی و وضع جوی، هشدارهای لازم صادر شده یا درخواست تشکیل جلسه کمیته اضطرار به دبیرخانه آن، یعنی سازمان محیط زیست، ارسال میشود.اری تهران به عنوان رئیس این کمیته، تصمیم نهایی را میگیرد. هفته گذشته، روز پنجشنبه درخواست بررسی شرایط مطرح شد و با توجه به مهلت دوازده ساعته، جلسه روز جمعه برگزار گردید.
در آن جلسه، با استناد به پیشبینی پایداری جو برای روزهای شنبه و یکشنبه و ثبت شاخص یکصد و سی و هشت، طرح ترافیک زوج و فرد اجرا شد. اما روز دوشنبه، با وجود شاخص یکصد و چهل و هشت، سازمان هواشناسی وزش باد در ساعات ظهر و بارندگی در آخر هفته را پیشبینی کرده است. از آنجا که عدد آلودگی همچنان زیر سقف یکصد و پنجاه باقی مانده و پایداری هوا برقرار نیست، در لحظه حاضر تدبیر جدیدی اتخاذ نشده است.
رئیسی در پاسخ به سوالی درباره سناریوی افزایش آلودگی، گفت اگر شاخص از مرز یکصد و ده فراتر رود، یا هواشناسی پایداری جو را تایید کند، بازبینی اطلاعات و در صورت لزوم، تشکیل مجدد کمیته اضطرار روی دستور کار قرار میگیرد. وی یادآوری کرد که شاخص دیروز یکصد و سی و هشت بوده و برای عموم گروهها خطرناک ارزیابی نشده است.
تحلیل وضعیت نشان میدهد که مدیریت کیفیت هوا در کلانشهر تهران، بازیچهای است میان پیشبینیهای هواشناسی و واقعیتهای میدانی آلودگی. تدابیر ترافیکی، اگرچه ابزار موثری هستند، اما پاسخگوی ریشههای ساختاری آلودگی از جمله تراکم ماشین، کیفیت سوخت و توسعه سبزینهای شهر نیستند. تجربههای گذشته ثابت کرده که تصمیمات لحظهای، بدون برنامهریزی میانمدت، تنها مهار موقت نوسانات را ممکن میسازد.
شورای محیط زیست تهران، در جلسات آتی، موظف است فراتر از مدیریت بحرانی، نقشه راه شفاف و قابلسنجش برای کاهش روزانه آلایندهها تدوین کند. مشارکت عمومی، شفافیت دادهها و هماهنگی بین ارگانها، ستون فقرات هر سیاست موثری در این حوزه خواهد بود. شهروندان نیز حق دارند از تدابیر پیشگیرانه مطلع شوند، نه تنها از واکنشهای پس از وقوع بحران.









