چطور صدام حسین فیلمی حماسی به سبک هالیوود ساخت_آینده
به گزارش آینده
به گزارش خبرفوری، بزرگترین تهدید برای این پروژه سینمایی عظیم صدام حسین، نه جنگ ایران و عراق که تنها چند هفته بعد از اغاز فیلمبرداری در سال ۱۹۸۰ اغاز شد، و نه حتی غیب شدن ناگهانی بازیگران و عوامل برای اعزام به جبهه می بود. این چنین مشکلات حمل تجهیزات صحنه از ترکیه نیز چندان تعیینکننده نبوده است، جایی که مأموران گمرک فکر میکردند محمولهها یک زرادخانه واقعی برای ارتش عراق است.
در واقع، بحرانیترین لحظه تشکیل فیلم به حادثهای مربوط میشد که در یک رستوران هتل رقم خورد؛ جایی که ستاره فیلم، الیور رید، در حالت مستی داخل یک بطری خالی شراب ادرار کرد و سپس از گارسون خواست آن را به میز کناری ببرد و بگوید «با احترام من».
زیاد تر بخوانید:
عکس دلنشین صدام حسین در مراسم نامزدیاش | روزی که دیکتاتور بله او گفت!
سحر قریشی روی صندلی داغ «عشق ابدی» | تحول مجری برنامه مبتذل برای جذب مخاطب زیاد تر!
این ماجرا خشم مقامات عراقی را برانگیخت و تهیهکننده فیلم، «لطیف جرفانی»، او گفت که حتی تلکسهایی از وزارتخانههای عراق دریافت کرده می بود که خواستار اخراج سریع بازیگر شده بودند. او در آن زمان با چالشی جدی مواجه می بود: چطور میتوان ستاره مهم یک پروژه چند میلیون پوندی را وسط فیلمبرداری کنار گذاشت؟
بعد از مذاکرات فشرده، جرفانی توانست مقامات را قانع کند که رید در پروژه بماند. این تنها یکی از مشکلاتهای متعدد تشکیل فیلمی می بود که سه سال طول کشید و نزدیک به ۳۰ میلیون دلار هزینه داشت. با این حال، بعد از تکمیل، فیلم تنها چند بار نمایش داده شد و حتی بعد از دریافت جایزه در جشنواره فیلم مسکو، به انبار سپرده شد.
مقصد صدام حسین از این پروژه، تشکیل یک صنعت سینمایی بزرگ در عراق می بود. او بعد از به قوت رسیدن در سال ۱۹۷۹، تصمیم داشت عراق را به مرکز تشکیل فیلمهای بینالمللی تبدیل کند. تهیهکننده فیلم حرف های می بود: «او میخواست بغداد احتمالا به بولیوود کنار دجله تبدیل شود.»
این فیلم داستان شکلگیری عراق مدرن بعد از رویدادهای سال ۱۹۲۰ را روایت میکرد؛ وقتی که یک افسر بریتانیایی توسط یک مبارز عراقی کشته شد. داستان در واقع نسخهای سینمایی و تبلیغاتی از تولد ملت عراق می بود.
اما با اغاز جنگ ایران و عراق، تشکیل فیلم در شرایطی غیرعادی ادامه یافت. به حرف های تهیهکننده، نزدیک به ۱۴۰ نفر از عوامل فیلم در منطقهای دچار جنگ کار میکردند، در حالی که «موشکها و بمبهای واقعی در اطرافشان منفجر میشد»
فیلمبرداری در این چنین فضایی دشوار می بود؛ برخی بازیگران ناچار شدند به ارتش فراخوانده شوند و صحنهها مجدد فیلمبرداری شدند. انتقال تجهیزات نظامی صحنه نیز از اروپا به عراق با مشکلات سیاسی و لجستیکی روبه رو شد، چون برخی کشورها از عبور این محمولهها جلوگیری کردند.
در یکی از صحنههای خطرناک، انفجار یک قطار نظامی علتشد رسانههای ایرانی ادعا کنند که یک دعوا واقعی در خاک عراق انجام شده است.
در کنار مشکلات تشکیل، رفتارهای غیرقابل پیشبینی الیور رید نیز دردسرساز می بود؛ از دعواهای فیزیکی گرفته تا شکستن درها. یکی از همکارانش او را «سلاح کشتار جمعی» توصیف کرده می بود. در ماجرایی دیگر، حرف های شد که او در بغداد از پنجره طبقه پنجم یک هتل آویزان شده و با خنده فریاد میزده است.
در نهایت، فیلم بعد از چند نمایش محدود در انبار باقی ماند. بعد از دعوا عراق به کویت در سال ۱۹۹۰ و تحریمهای بینالمللی، دیگر هیچ زمان اکران نشد. رؤیای صدام برای ساخت یک هالیوود عراقی عملا به یک فیلم محدود شد که تنها چند صد نفر آن را دیده بودند.
تهیهکننده فیلم سالها سپس او گفت اگر شرایط متفاوت می بود، احتمالا چندین پروژه بزرگ دیگر نیز ساخته میشد، اما در نهایت جنگ و ویرانی همه چیز را متوقف کرد.
دسته بندی مطالب
اخبار کسب وکارها
منبع