دانشمندان با دیدن این حیوان وحشت کردند_آینده

به گزارش خبر سریع، برای نخستین بار، پژوهشگران دانشگاه هاوایی موفق به ثبت تصاویر زنده ای از کوسه گابلین (کوسه جن) در زیستگاه طبیعی اش در اعماق دریا شدند. مشاهدات دانشمندان که در مجله    Journal of Fish Biology انتشار شده، پنجره ای تازه به حرکت و بوم شناسی این حاضر مرموز گشوده است. پیش از این، همه تصاویر ثبت و ضبط شده از این گونۀ منحصر به فرد مربوط به ماهی هایی می بود که به طور اتفاقی با قلاب صیادان در آبهای کم‌عمق‌تر صید و به سطح کشیده می شدند و اندکی بعد از مشاهده و صید هم تلف می شدند.

بر پایه گزارش الجزیره، در ژوئیه ۲۰۱۹، دانشمندان با منفعت گیری از یک زیردریایی مربوط به کنترل از راه دور در اقیانوس آرام، در نزدیکی جزیره جارویس، موفق به ثبت اولین عکس از یک کوسه گابلین نر به طول بیشتر از ۳ متر در عمق نزدیک به ۱۳۰۰ متری شدند. سن این ماهی بیشتر از ۵۰ سال تخمین زده می شد. پنج سال سپس، در منطقه فرد دیگر از اقیانوس آرام، محققان استرالیایی با دوربین های طعمه دار در منطقه تونگا، وجود یک کوسه گابلین ماده دیگر را ثبت کردند که اگرچه به طعمه نزدیک نشد، اما به زمان کافی روبه رو لنز دوربین شنا کرد. کل زمان زمان این فیلم های مورد قیمت، با وجود بیشتر از ۵۰ روز ضبط مداوم در اعماق ۸۰۰ تا 11 هزار متری، تنها به ۲۰ ثانیه رسید که نشان‌دهنده نادر بودن شدید این گونه حیوانی است.

کولوم براون، بوم‌شناس رفتاری از دانشگاه ماکواری استرالیا، به الجزیره او گفت: «این اولین باری است که فردی این جانوران را در حال فعالیت طبیعی در اعماق اقیانوس مشاهده می کند؛ این چنین رؤیتی استثنایی و از نظر علمی زیاد مورد قیمت است.» او افزود که علت مهم جذابیت این کوسه، نادر بودن فوق العاده و ظاهر زیاد شگفت آن است.

یکی از با اهمیت ترین یافته ها، ثبت عمق تازه زندگی این گونه حیوانی است: مشاهده در تونگا در عمق نزدیک به ۲۰۰۰ متری که ۷۰۰ متر عمیق تر از حداکثر عمق قبلی به ثبت رسیده است. این رکورد نه تنها برای کوسه گابلین، بلکه برای کوسه هایی همانند کوسه سفید بزرگ، کوسه خورشید و ماکو نیز بی سابقه است.

کوسه گابلین که بعضی اوقات «فسیل زنده» نامیده می شود، تنها گونه بازمانده از خانواده ای از کوسه – ماهی ها است و قدمت حیاتش به نزدیک به ۱۲۵ میلیون سال قبل می رسد. این کوسه می تواند تا نزدیک به ۷ متر رشد کند، پوستی صورتی-خاکستری، بدنی نرم و باله هایی نسبتاً کوچک دارد. پوزه بلند آن انباشته از گیرنده های الکتریکی حساس برای یافتن طعمه در تاریکی مطلق اعماق دریا است و آرواره هایش قابلیت پرتاب به جلو را دارند.

براون توضیح می دهد که ظاهر ترسناک این کوسه وقتی ابراز می کند که آرواره هایش برای شکار به جلو جهش اشکار کنند اما زمان شنا، تنها پوزه های کشیده و نوک تیزش دیده می شود.

براون در آخر پافشاری دارد که این اکتشافات نشان می دهد چه مقدار دانش ما از اعماق اقیانوس ناچیز است: «آنچه می دانیم تنها قسمت کوچکی از حیات در این زیست بوم های گسترده و ناشناخته است و تنوع عظیمی تا این مدت در انتظار کشف است.»