دانشمندان علوم اعصاب در سنگاپور اکنون شواهدی یافته‌اند که مشخص می کند کار در شیفت شب با افت حجم مغز در قسمت‌های کلیدی آن مرتبط است.

با این حال، اگر کار شیفتی متوقف شود، این افت‌ها به طور متوسط ​​​​در عرض دو سال و نیم تا حدی بهبود می‌یابند.

این که این افت‌ها و افزایش‌ها در واقع برای سلامت یا حرکت انسان چه معنایی دارند، اشکار نیست.

یک تجزیه و تحلیل ثانویه، همبستگی منفی بین افت حجم و کارکرد شناختی را نشان داد؛ افزایش افت حجم با کارکرد ضعیف‌تر در برخی از آزمون‌های شناختی، اما نه همه آنها مرتبط می بود.

محققان هشدار خواهند داد که اندازه این تاثییر، زیاد کوچک است، به این علت نتایج باید با احتیاط تفسیر شوند.

با این اوصاف، یک سرنخ مهم در جزئیات وجود دارد. مناطقی از مغز که افت حجم قابل توجهی را نشان دادند، به کنترل چرخه‌های خواب ما نیز پشتیبانی می‌کنند.

علاوه بر این، آنها در تعداد بسیاری از علائم کار شیفتی، همانند تنظیم عاطفی ضعیف‌تر و کارکرد حافظه دخیل می باشند.

این مطالعه بزرگترین مطالعه در نوع خود است و تغییری در حجم مغز یافته است که اکثر تحلیل‌های قبلی در رابطه کار در شیفت شب نشان نداده‌اند.

این مطالعه داده‌های MRI و سلامت طویل مدت ۱۴ هزار و ۱۹۸ بزرگسال میانسال تا مسن‌تر را که هیچ مشکل پزشکی نداشتند و در زیست‌بانک(BioBank) بریتانیا شرکت کرده بودند، تجزیه و تحلیل کرد.

محققان در بین ۲ هزار و ۱۲۲ کارگر شیفت شب، فهمید الگوی متقارنی از افت حجم متوسط ​​در تالاموس راست شدند که بخشی از مرکز رابط اطلاعات مغز است و از نزدیک در بازیابی حافظه نقش دارد.

آنها این چنین فهمید افت حجم متوسط ​​در آمیگدال چپ شدند که جواب‌های عاطفی را تنظیم می‌کند.

این یافته بعد از در نظر گرفتن سن، جنسیت، کرونوتایپ و حجم جمجمه در بین دیگر عوامل در تجزیه و تحلیل آنها می بود.

این تیم به رهبری توماس ولتون(Thomas Welton)، متخصص علوم اعصاب نتیجه می‌گیرد: افت حجم انتخابی تالاموس و آمیگدال که در کارگران شیفت شب سالم مشاهده می‌شود، امکان پذیر نشان‌دهنده یک نشانگر اولیه و تحت بالینی از صدمه‌پذیری عصبی مرتبط با اختلال مزمن شبانه‌روزی باشد. این مناطق برای تنظیم خواب و بیداری، احساسات و دقت، عملکردهایی که طبق معمولً در خستگی مرتبط با کار شیفتی و اختلال خلقی تحت تأثیر قرار می‌گیرند، حیاتی می باشند.

چالش‌های تنظیم احساسات زیاد تر با خواب ضعیف مرتبط می باشند و کارگران شیفتی با خطرات بیشتری از اختلالات خواب و مشکلات سلامت روان روبه رو می باشند.

محققان زمان‌ها است که گمان می‌زنند ریتم شبانه‌روزی مختل شده در این بین تقصیر کار است. از دیگر عواملی که امکان پذیر در این کار نقش داشته باشند، می‌توان به افتنور خورشید یا تحول در زمان غذا خوردن اشاره کرد.

یقیناً فقط به این علت که برخی از تکه‌های مغز در حال کوچک شدن می باشند، به این معنی نیست که لزوماً در حال مرگ می باشند. مغز یک عضو انعطاف‌پذیر است که می‌تواند خود را برای مقابله با چالش‌های زمان، مجدد سیم‌کشی و احیا کند.

احتمالا این همان کاری است که برای کارگران شیفتی انجام می‌دهد؛ احتمالا مغز آنها به نحوی جبران می‌کند، به طوری که به آنها اجازه می‌دهد در طول شب کار کنند.

محققان خاطرنشان می‌کنند: امکان پذیر افرادی که این تغییرات مغزی را به دست نمی‌آورند، نتوانند کار شیفتی را تحمل کنند و به این علت به سمت نقش‌های کاری غیرشیفتی متمایل خواهد شد.

این مطالعه فقط در بین بزرگسالان مسن انجام شده است، به این معنی که اشکار نیست مغز کارگران جوان‌تر چطور امکان پذیر با خواسته‌های کار شیفتی کنار می‌آید. به این علت مطالعات بیشتری برای فهمیدن کامل چگونگی عکس العمل و تأثیر افراد گوناگون مورد نیاز است.

امروزه کارگران شیفتی همه‌زمان نزدیک به ۱۰ تا ۱۷ درصد از جمعیت ایالات متحده را راه اندازی خواهند داد، اما مطابق برخی تخمین‌ها، تقریباً یک چهارم نیروی کار بزرگسال اکنون در ساعات غیر سنتی کار می‌کنند.

اگر این کار به طور مکرر ریتم شبانه‌روزی طبیعی بدن را مختل کند، می‌تواند تأثیر طویل‌زمان و قابل اندازه‌گیری بر مغز داشته باشد، اما تا وقتی که این تغییرات زیاد تر مورد مطالعه قرار نگیرند، نخواهیم دانست.

ولتون و همکارانش می‌گویند: فهمیدن رابطه بین کار شیفتی و ساختار مغز افراد میانسال و مسن زیاد مهم است. برگشت‌پذیری ظاهری این اثرات ساختاری مشاهده‌شده ظرف دو سال بعد از قطع کار شیفتی، یک پنجره درمانی بالقوه برای پیشگیری و بهبودی را برجسته می‌کند.

این مطالعه در مجله NeuroImage انتشار شده است.