دلنوشته مونا فرجاد بازیگر سینما پس از هدف قرار گرفتن منزل شخصی‌اش در تهران

دلنوشته مونا فرجاد بازیگر سینما بعد از مقصد قرار گرفتن منزل شخصی‌اش در تهران_آینده


به گزارش آینده

به گزارش خبرفوری، او نوشته:  ۸ فروردین، یک مطلب ساده در اینستاگرام از همسایه‌ای که ما را می‌شناخت:

«اگر وسیله مهمی دارید بردارم؟ در ندارید…»

در نداریم؟ چرا در نداریم؟ و سپس…

حقیقتی که از من نهان کرده بودند:

خانه‌ام بر تاثییر موج انفجار تخریب شده.

۱۷ اسفند… یعنی ۲۳ روز قبل.

همسرم، مونا و بابام به من انها گفتند «شمالیم»

فقط برای این که من کمتر گریه کنم.

تازه‌ترین اخبار و تحلیل‌ها درباره انتخابات، سیاست، اقتصاد، ورزش، حوادث، فرهنگ وهنر و گردشگری را در آینده دنبال کنید.

چون من هر روز برای خانه‌های مردم گریه می‌کردم برای کشورم و آن‌ها می‌ترسیدند اگر بفهمم خانه خودم هم… من دیگر از پا بیفتم.

و من اکنون صدای نفس‌زدن‌های همسرم را می‌شنوم هنگامی ۷ طبقه را دویده بالا…

با نفس‌های بریده با هجومِ بهت با سنگینیِ فرو ریختنِ یک زندگی در سینه‌اش چیزی در من ناکامی که هیچ دارویی درمانش نمی‌کند. من همیشه ضد جنگ بودم. هنگامی زیاد‌ها فریاد می‌زدند «بزنید تا آزاد شویم»، می‌گفتم:جنگ آزادی نمیاره… فقط ویرونی میاره

می‌گفتم : اول می‌گن فقط اهداف نظامی ولی سپس زیرساخت‌ها سپس کارخانه‌ها سپس پل‌ها سپس بیمارستان‌ها و در نهایت، جانِ مردم.

انها گفتند اغراق می‌کنی. انها گفتند خائنی. انها گفتند نمی‌ فهمی اما امروز من دارم ویرانی را زندگی می‌کنم، نه تحلیل.

روز اول جنگ، تنها در بوداپست سه روز گریه‌ام بند نمی‌آمد. هر روز یک خبر هر روز یک ضربه و هر بار، یک تکه از من فرو ریخت تا این که پِی بردم خانه‌ام دیگر «خانه» نیست.

یک سوال دارم: آن روزها که به من می‌گفتید «خائن» چون ضد جنگ بودم اکنون چه می‌گویید؟

من خائنم؟ یا آن‌هایی که برای جنگ، مشروعیت ساختند؟ آن‌هایی که رویا فروختند؟ آن‌هایی که انها گفتند «فقط چند هفته… فقط اهداف نظامی…»؟

ما همانند لیبی نشدیم؟ همانند عراق؟ همانند سوریه؟ یا تا این مدت هم می‌خواهید بگویید «فرق داریم ؟ آخه  اونا مردم شون ضد غرب هستن،مافرق داریم ؟ آخه اونا اکثرشون بیسوادن ،مافرق داریم؟ آخه اونا عربن ما آریایی هستیم مافرق داریم ؟»

من دیگر او گفت و گو سیاسی نمی‌کنم. این، روایت یک انسان است هنگامی انسانیت درون انسان فرو می‌ریزد… می‌توانند خطرناک شوند. فروپاشیِ درون اگر درمان نشود، می‌شود ویرانیِ بیرون.

جنگ‌طلبی احتمالا یک نادرست می بود اما ادامه‌اش، دیگر نادرست نیست؛ یک حالت روانی است، جایی که دیگر «ایران» مهم نیست فقط ویرانی مهم است.

من از همان اول می دونستم با بمب، آزادی نمی‌یاد با بمب، فقط خانه‌ها می‌ریزند و آدم‌ها همانند خانه‌ی من. همانند دلِ من

 

دسته بندی مطالب
اخبار کسب وکارها

خبرهای ورزشی

خبرهای اقتصادی

اخبار فرهنگی

اخبار تکنولوژی

اخبار پزشکی



منبع