رشید مشهرآوی در نشست فیلمسازی در بحران در آخرین روز نوزدهمین دوره جشنواره بین المللی سینما حقیقت  به  مراعات زبان و ایده سینمایی اشاره کرد و او گفت: شعار در جهان اهمیت ندارد.من یک سوژه انتخاب می کنم و به سراغ آن می روم. به گفتن مثال فردی که گرسنگی می کشد روزی هزاران بار می میرد. این سوژه از فردی که مرده است اهمیت بیشتری دارد.امکان پذیر فردی جمله ای به شما بگوید که به یک درگاه بزرگ تبدیل می شود.

او گفت: یک نفر در فلسطین او گفت من دیگر از مرگ نمی ترسم، از زندگی می ترسم و خود این برای من یک سوژه می بود. یک سوژه دیگر ماجرای فردی می بود که عاشق دختری شده می بود که زیر آوار می بود و نتوانسته بودند خارج کنند. برایم سوال می بود که اگر عشق بمیرد چه چیزی اهمیت دارد.اگر ما سینماگران هم در رابطه این سخن بگویید نکنیم دیگر چه فردی می خواهد اهمیت بدهد. این فیلم جاد و ناتالی شد. برای این که این دو تصمیم گرفته بودند سپس از ازدواج اسم پسرشان را جاد و دختر را ناتالی بگذارند. مقصد ما مستند کردن مردن نیست بلکه امید دادن و انگیزه دادن برای زندگی است. در این فیلم ما چیزی برای فیلمبرداری نداشتیم جز یک جوان عاشق و یک حس. 

مستندساز فلسطینی افزود: قبل از رسیدن به فیلمبرداری من و کارگردان در غزه به اسم فیلم اجماع کردیم و ایده این شد که در روز بارانی پسر به کنار محل کشته شدن دختر برود و ماجرا اغاز شود.

او همین طور گفت: ما داستان در رابطه بمباران و جنگ نداشتیم، داخل سیاست همانند حماس و احزاب و غیره نشدیم و سراغ انسان بی گناهی رفتیم که همه چیز خود را از دست می دهد.

مشهرآوی بزرگترین چالش فعالیت حرفه ای خود را تشریح اهمیت سینما در چین شرایط حساسی دانست و افزود: افرادی که اولویتشان تامین غذا و سرپناه است به سینما اهمیت نمی دهند اما قانعشان کردم که از این مسیر ماندگار شویم.

او گفت: من هنگامی روایت می کنم نمی گویم فلسطینی، ایرانی یا هر جای دیگر بلکه انسان را گفتن می کنم، قضیه ای اگر انسانی نقل شود همه در آن مشترک هستیم. همین اتفاق غزه در ایران در ۱۲ روز اتفاق افتاد. همان توانایی ها را ایرانی ها هم داشتند و می توانند از آن فیلم بسازند.

وی با گفتن این که هر کارگردانی زبان و ایده های خود را دارد، اضافه کرد: به گفتن مثال سوژه ای داشتیم که نمی توانستیم آن را بسازیم به همین علت از عروسک ها منفعت گیری کردیم یا فیلمی داشتیم که تماما نقاشی می بود. فیلم جدیدی هم داریم که بر پایه صدای ضبط شده از کودکان ساخته می شود و برای جلوگیری از مرگ کودکان کارگردان در فضای خیالی تلاش می کند کودکان را به انیمیشن تبدیل کند.

مشهرآوی معتقد است سینما ابزار خطرناکی است که نمی توانیم به خوبی منفعت گیری کنیم و یک توانایی لایتناهی است. در واقع فرمول خاصی برای فیلم موفق نداریم و باید به قلب آن برویم و انجام دهیم. فرمول مهم داشتن صداقت است.من اول سینمایی و سپس یک فلسطینی هستم.

 مستندساز فلسطینی او گفت: بزرگترین بحران ما در فلسطین رژیم صهیونیستی است. تفاوت ما با بقیه کشورها این است که در دیگر کشورها دوربین را برمی دارند و جستوجو بحران می روال. اما ما در فلسطین خودمان مقصد هستیم. بعد اولین مقصد می شود نجات جانت. اولین تلاش ما نگه داری جانمان است که بتوانیم پروژه را ادامه دهیم.

 وی با گفتن این که در ۱۹۸۷ اولین فیلم را ساختم. هم کارگردان بودم هم فیلمبردار. در آن زمان دوربین ها بزرگ می بود و برای صدا بد سیمی به دستگاهی وصل می شد که کار را سخت و حرکت را کند می کرد.

مشهرآوی افزود: بعضی اوقات دوربین را جلو صورتم می گرفتم که خودم را نگه داری کنم. به یاد دارم که یکبار با مهندس صدا پشت جدول ۲۰ سانتی پناه گرفتیم.

این مستندساز فلسطینی افزود: در آن مقطع شخصیت و رویدادی مهم می بود که با اهمیت ترین و در قلب ماجرا باشد. ما در شرایط آرامی نیستیم که سوژه انتخاب کنیم. ما در یک درگیری بزرگ هستیم که من خودم را به اتفاقات می سپارم.به باور من اول اتفاقات و سپس نوشته آن اتفاقات اهمیت دارد.

او گفت: در ساخت مستند ابتدا مقصد باید اشکار شود و از طرفی ملزوم است داستانی را نگه داری و برای آیندگان نقل کنم. اولین نوشته مهم در بحران دور کردن خود از مفهوم قومیت است. 

مشهرآوی او گفت: احتمالا در بحران صدها شهید داشته باشیم اما امروز برای من مهمتر از آن ها، افرادی که زنده می همانند اهمیت دارند. مرگ برای مرده ها دردناک نیست. بلکه برای زنده ها دردناک است. من در سوریه و عراق و زیاد جاها بودم و از هفت اکتبر ۳۲ فیلم ساختم.

او گفت: نظر من این است که نباید برای مستندساز محدودیت بودجه اهمیت داشته باشد در روبه رو اگر شخص با توانایی باشد و سینمایی فکر کند بدون امکانات هم می تواند فیلم خوب بسازد.

مستندساز فلسطینی در ادامه گفت: فیلم هایی که ساختم به کن و اسکار راه یافت و با کمترین امکانات ساخته شد.

مشهراوی به ساخت فیلم با نام《مسافت سفر》 از نقطه سفر اشاره کرد و او گفت: شرایط برای راوی همانند افرادی است که دچار جنگ می باشند اتفاق می افتد و به همین علت نقطه سفر می بود.

او گفت: با اهمیت ترین سوال من این می بود که مستند قرار است چه چیزی اضافه کند و چه نقشی داشته باشد. ته دلم به تاثییر سینما باور داشتم به همین علت سراغ داستان های ناگفته رفتم. 

 او گفت: روزی که اسرائیل، ۵۰۰ فلسطینی را کشت و در خبر فقط یک عدد را نقل کرد، در سینما این اعداد را به افراد، آرزوها و زندگی ها تبدیل کردیم.

وی به توانایی می مصری مستندساز برجسته فلسطینی اشاره کرد و این که در فیلم سه هزار شب، توانایی زنان در زندان های اسرائیل را ساخته است.

این فیلمساز معتقد است فیلمسازی که با صداقت سخن می گوید پیامش در همه جهان شنیده می شود.