به نقل از آی‌ای، تا پیش ازاین، این چنین شکل شاعرانه‌ای از ربط، تنها انتقال‌دهنده‌ی یک «بُردار» یعنی جهت و فاصله از کندو تا منبع غذا در نظر گرفته شود، اما مطالعه‌ی جدیدی این راهبرد شگفت‌انگیز ارتباطی را در عمقی بی‌سابقه بازدید کرده است.

آیا این رقص به زنبورها می‌آموزد که در نقطه‌ای خاص از مسیر چشم به راه شدت‌گیر باشد؟ آیا زنبورها در واقع در حال اجرای نمایشی از خود مسیر می باشند؟

پژوهشگران گروه کوچکی از زنبورهای جست‌وجوگر را آموزش دادند تا به یک محل تغذیه که در شمال کندو و در امتداد یک جاده‌ی شنی قرار داشت، سر بزنند. سپس زنبورها را از سه محل متفاوت رها کردند و دریافتند که این رقص زیاد پیچیده‌تر و دقیق‌تر از آن است که پیش‌تر فکر می‌کردند.

شکلی واقعا هوشمندانه و کارآمد از ربط

پژوهشگران ظرفی حاوی محلول قندی را در شمال کندو و در امتداد یک جاده‌ی شنی قرار دادند و زنبورهای جست‌وجوگر را آموزش دادند که به آنجا بروند. یکی از مسیرها راه مشخصی داشت، در حالی که فرد دیگر فاقد نشانه‌های به خصوص می بود. سپس اجازه دادند زنبورها رقص جادویی خود را برای جلب دقت دیگر زنبورها و نشان دادن محل غذا انجام بدهند. برخی از این زنبورها هیچ زمان خودشان از کندو بازدید نکرده بودند. پژوهشگران چشم به راه ماندند تا ببینند آیا در «رقص زنبوری»، اطلاعاتی درمورد‌ی چشم‌انداز مسیر و آنچه در پرواز باید انتظار داشت نیز منتقل می‌شود یا خیر.

 نتایج نشان داد که زنبورهای دریافت‌کننده‌ی مطلب در رقص، فقط جهت و فاصله‌ی نشان‌داده‌شده در رقص را جستوجو نمی‌کنند؛ بلکه اطلاعات بُرداریِ منتقل‌شده از رقص را با حافظه‌ی خود از ویژگی‌های محیط ترکیب می‌کنند تا مانع ها و نشانه‌های مسیر را در نظر بگیرند.

در غیاب نشانه‌ی مورد انتظار، حرکت جست‌وجوی آن‌ها حالت اکتشافی‌تر اشکار کرد.

شکلی چندوجهی از ربط

در آخر، نویسندگان مقاله نوشتند: آزمایش‌های ما این سوال را بازدید کردند که آیا اطلاعات بُرداری منتقل‌شده از طریق رقص در بازنمایی فضایی زنبورهای تازه‌داخل که از توانایی‌ی شخصی آن‌ها ساخته می‌شود ادغام می‌شود یا خیر.

آن‌ها ادامه دادند که زنبورهای تازه‌داخل، انتظاری از چشم‌اندازی که قرار می بود بر فراز آن پرواز کنند، شکل دادند، گویی «زبان بدن» رقص زنبورها زیاد بیشتر از کلمات معنی منتقل می‌کند. پژوهشگران این اتفاق را «شکلی چندوجهی از ربط» نامیدند. آنچه مشاهده شد، ساختار شناختی‌ای می بود که بهترین توصیف آن، یک نقشه‌ی شناختی است.

به این علت، زنبورها از آنچه تا بحال به آن‌ها اعتبار داده می‌شد نیز شگفت‌انگیزترند. این زنبورهای هوشمند فقط از دستورالعمل برداری کورکورانه پیروی نمی‌کنند، بلکه مطرح فضایی محیط را در ذهن نگه داری کرده و آن را در جهت‌یابی خود به کار می‌گیرند.

این مطالعه، سطح بالاتری از پیچیدگی شناختی را در ارتباطات زنبورهای عسل آشکار می‌کند. زنبورهایی که رقص را جستوجو می‌کنند، فقط دستورالعملی بُرداری را کورکورانه اجرا نمی‌کنند؛ آن را با نقشه‌ی شناختیِ حوالی خود که در پروازهای اکتشافی قبل ساخته‌اند، ترکیب می‌کنند. این کار به آن‌ها امکان می‌دهد تا پیش‌بینی داشته باشند و کارآمدتر جهت‌یابی کنند.