محققان اظهار کردند: هنگامی افراد به سمت عقب راه می‌روال، فعالیت در قشر جلوی مغز افزایش می‌یابد و این ناحیه، تصمیم‌گیری، حل قضیه، علتو حافظه کاری را کنترل می‌کند؛ به این علت با این روش نحوه تفکر میانه حرکت تحکیم می‌شود.

در این تحقیق حتی شرکت‌کنندگان ناچار نبودند از جای خود بلند شوند. آنان بی‌حرکت نشستند و فقط راه رفتن به عقب را تجسم کردند با این حال نمرات آزمون حافظه آنان بهبود یافت.

راه رفتن به عقب و مغز

تحقیق محققان دانشگاه «دایاناندا ساگار» هند در سال جاری بر روی سالمندان و شناخت متمرکز می بود؛ این گروه تحقیق، ۳۶ شرکت‌کننده‌ ۶۵ تا ۷۵ ساله را در نظر گرفت. آنان سه بار در هفته به زمان شش هفته تمرین کردند. هر جلسه تحت نظارت، ۳۰ دقیقه طول کشید و از ست‌های پیاده‌روی چهار دقیقه‌ای «رترو» با فواصل استراحت پنج دقیقه‌ای منفعت گیری شد. گروه برای جلوگیری از افتادن، با شدت ثابت روی یک سطح صاف به عقب راه رفتند. شدت تمرین کم کم با بهبود مطمعن به نفس و توانایی افزایش یافت. شرکت‌کنندگان این چنین تشویق شدند که به تمرین در خانه ادامه دهند.

محققان از «برسی شناختی مونترال» (MoCA) برای سنجش تحول منفعت گیری کردند، این ابزار غربالگری از صفر تا ۳۰ امتیاز دارد و حافظه، دقت، زبان و عملکردهای اجرایی را در بر می‌گیرد. نمره ۲۵ مشخص می کند که برسی بیشتری ملزوم و این چنین امکان پذیر نشان‌دهنده اختلال شناختی خفیف، پیش‌ساز احتمالی زوال عقل باشد. نمره ۲۷ یا بالاتر، طبیعی یا سالم و بدون علائم زوال شناختی در نظر گرفته می‌شود.

افزایش کارایی مغز

بهبود قابل‌دقت نمرات برسی شناختی مونترال از پیش‌آزمون تا بعد‌آزمون مشخص می کند که پیاده‌روی به روش «رترو»، تاثییر مثبتی بر کارکرد شناختی دارد. نتایج تحقیقات قبلی نیز نشان داد که انجام تمرینات دوگانه، همانند پیاده‌روی در میانه نگه داری اعتدال، پردازش شناختی را تحریک کرده و کارکرد اجرایی را افزایش می‌دهد.

محققان اظهار کردند: پیاده‌روی به روش «رترو» نیاز به دقت و هماهنگی بیشتری دارد که می‌تواند بهبودهای شناختی مشاهده شده را توضیح دهد.

به حرف های پزشکان دانشگاه کالیفرنیا، ربط دقیق بین پیاده‌روی به روش «رترو» و بهبود شناخت تا این مدت اشکار نیست، با این حال، محققان گمان می‌کنند که افزایش پیچیدگی جنبه‌های فیزیکی این فرآیند به نوعی از مراکز پردازش داده مغز حمایتمی‌کند. اضافه کردن الگوی تازه همانند حرکت به عقب، افراد را بدون نیاز به تجهیزات پیچیده هوشیار نگه می‌دارد.

سلامت مفاصل و پیاده‌روی به سبک قدیمی

نتایج تحقیقات نشان داد که پیاده‌روی به عقب می‌تواند عضلات کمر و مچ پا را تحکیم کند، قوت و انعطاف‌پذیری همسترینگ را بهبود بخشد، اعتدال، حالت بدن و هماهنگی را افزایش دهد و درد کمر را تسکین دهد.

آزمایش آرتروز زانو

بزرگسالان مبتلا به آرتروز زانو با آزمایش اتفاقی کنترل‌شده بازدید شدند. این گروه تحقیقی ۶۸ نفر را به‌طور اتفاقی به سه گروه تقسیم کرد: یک گروه پیاده‌روی به عقب، گروه دیگر پیاده‌روی به جلو و گروه کنترل فقط فیزیوتراپی انجام داد.

اضافه کردن پیاده‌روی منظم و تحت نظارت از هر نوع به برنامه درمانی جامع می‌تواند مزایای معناداری نسبت به فیزیوتراپی به تنهایی داشته باشد و این چنین، این نوشته نیاز به آزمایش‌های طویل‌تر یا بزرگ‌تر را برای تعیین این که آیا پیاده‌روی به عقب مزیتی فراتر از پیاده‌روی استاندارد به جلو اراعه می‌دهد یا خیر، مشخص می کند.

افزودن پیاده‌روی به عقب به برنامه روزانه

به‌طور خلاصه، پیاده‌روی به عقب به دقت و هماهنگی نیاز دارد و باور بر این است که شناخت کلی مغز را بهبود می‌بخشد. قشر جلوی مغز وقتی که ماموریت های نیاز به برنامه‌ریزی و کنترل دارند، عکس العمل مشخص می کند. راه رفتن به عقب راهی ساده برای افزودن این نیاز به برنامه روزانه است.

سایت ارث گزارش کرد، با در نظر گرفتن این موارد، پیاده‌روی به سبک «رترو»، روشی ایمن برای به چالش کشیدن مغز، تنظیم دقیق هماهنگی و نگه داری حرکت بدن اراعه می‌دهد.

نتایج این تحقیق در مجله «دانشگاه علوم پزشکی و فناوری ماهاتما گاندی و مجله اختلالات اسکلتی-عضلانی بی‌ام‌سی» ( BMC Musculoskeletal Disorders and the Journal of Mahatma Gandhi) انتشار شده است.