راه رفتن مجدد موشها بعد از سکته با سلولهای مغزی آزمایشگاهی_آینده
به گزارش آینده
دانشمندان نشان دادهاند که پیوند سلولهای مغزی رشد یافته در آزمایشگاه به بافت صدمهدیده از سکته مغزی، میتواند تواناییهای حرکتی را بهبود بخشد و ترمیم مدارهای مغزی را که وقتی غیرقابل بازیابی فکر میشدند، ممکن کند. در یک مطالعه تازه، محققان دریافتند که موشهایی که این پیوندهای سلولی را دریافت کردهاند، هماهنگی و الگوهای حرکتی را که در تاثییر سکته مغزی به شدت مختل شده می بود، مجدد به دست آوردند.
به نقل از اساف، محققان به رهبری گروهی در موسسه پزشکی بازساختی دانشگاه زوریخ (UZH)، سلولهای بنیادی انسان را به سلولهای مغزی تخصصی به نام سلولهای پیشساز عصبی (NPC) تبدیل کردند و آنها را بعد از سکته مغزی به مغز موشها پیوند زدند . سلولهای پیوند شده بیشتر از پنج هفته زنده ماندند و با بافت مغز به راه حلهایی که علتبهبودی میشد، تعامل داشتند.
موشها حرکات از دست رفته ناشی از سکته مغزی را بازیابی کردند
برای آزمایش این که آیا این درمان مؤثر بوده است یا خیر، محققان حرکات حیوانات را با منفعت گیری از تجزیه و تحلیل ویدیویی پیشرفته ردیابی کردند. موشهایی که پیوند را دریافت کردند، با الگوهای نرمتری راه رفتند، پنجههای خود را دقیقتر قرار دادند و هماهنگی بهتری نسبت به موشهایی داشتند که تحت درمانهای ساختگی قرار گرفتند.
آخرین مطالب
- چه افرادی با ۲۰ سال سابقه خدمت میتوانند بازنشسته شوند؟_آینده
- در چه صورتی مسی و رونالدو در جام جهانی روبه رو هم بازی میکنند؟_آینده
- رشد سهم اقتصاد دیجیتال ایران به ۷.۱۴ درصد/اقتصاد دیجیتال؛ سکوی پرتاب تشکیل/عقب ماندگی زیرساختها از تقاضای دیجیتال_آینده
- چرا مسی بعد از گلزنی گریه کرد_آینده
- «زن و بچه» سعید روستایی به اینترنت آمد_آینده
در این مطالعه ۲۸ موش که دچار سکته مغزی در قشر حسی-حرکتی، ناحیهای از مغز که حرکت را کنترل میکند، شده بودند، بازدید شد. یک هفته سپس، به نیمی از موشها ۲۵۰ هزار سلول پیشساز عصبی مستقیما به بافت صدمهدیده تزریق شد، در حالی که دیگر موشها فقط محلولهای بیتاثییر دریافت کردند.
پنج هفته سپس، تفاوتها آشکار شد. در آزمایشهای دقیق راه رفتن روی نردبان، موشهایی که تحت درمان قرار نگرفته بودند، هم چنان با اندامهای صدمهدیده خود تلوتلو میخوردند، در حالی که موشهایی که سلولهای پیوندی دریافت کرده بودند، کارکرد زیاد نزدیکتری به حیوانات سالم داشتند.
سلولهای بنیادی پیوند شده به چه چیزی تبدیل شدند؟
در داخل مغز ، سلولهای پیوند شده به شکل پیشساز خود باقی نماندند. در عوض، نزدیک به ۷۸ درصد از آنها به نورونهای بالغ تبدیل شدند. تقریبا نیمی از آنها به نورونهای رابط تبدیل شدند، همان نوع نورونی که طبق معمول در طول سکته مغزی از بین میرود و با ناتوانی پایدار مرتبط است.
تجزیه و تحلیل ژنتیکی نشان داد که نورونهای تازه نشانگرهای معمول این نورونهای رابط را حمل میکنند و ارتباطات گستردهای با مناطق اطراف مغز دارند. این مشخص می کند که آنها نه تنها زنده ماندهاند، بلکه تلاش میکنند تا در مدارهای مغزی حاضر ادغام شوند.
این مطالعه که در مجله Nature Communications انتشار شده است، این چنین نشان داد که چطور سلولهای پیوند شده فراتر از جایگزینی نورونهای از دست رفته، بر بهبودی تاثییر میگذارند. تجزیه و تحلیل نشان داد که پیوندها با منفعت گیری از چندین مسیر سیگنالینگ مولکولی با بافت میزبان ربط برقرار میکنند.
این تعامل های با مجموعهای گسترده از بهبودها مرتبط بودند. موشهایی که این درمان را دریافت کردند، رشد رگهای خونی نیرومندتری در نواحی صدمهدیده، افت سیگنالهای التهابی و کارکرد پایدارتر سد خونی-مغزی داشتند. این چنین به نظر میرسد که این درمان، سلولهای بنیادی خود مغز را در ناحیهای به نام ناحیه زیر بطنی تحریک میکند که نورونهای تازه تشکیل میکنند.
تیم تحقیقاتی نتیجه گرفت که سلولهای پیوند شده همانند هماهنگکننده عمل میکنند و جانشین نورونهای از دست رفته خواهد شد و در عین حال مکانیسمهای ترمیم طبیعی مغز را نیز تحکیم میکنند.
با وجود این یافتههای امیدوارکننده، مانع ها مهمی پیش از آزمایش این رویکرد در انسانها باقی مانده است. این مطالعه روی موشهای دارای نقص ایمنی انجام شد، به این معنی که حیوانات نمیتوانستند سلولهای انسانی را رد کنند. در بیماران واقعی، رد ایمنی یک نگرانی جدی خواهد می بود.
این تحقیق این چنین مستقیما ثابت نکرد که نورونهای پیوند شده ارتباطات کاملا کاربردی با مدارهای حاضر مغز تشکیل کردهاند. در حالی که کارهای قبلی نشان خواهند داد که این چنین ادغامی میتواند رخ دهد، این نوشته تا این مدت در مطالعات آینده قبول نشده است.
زمان، مکان و دوز برای بازماندگان سکته مغزی انسان نیز ناشناخته است. آزمایشهای بالینی قبل با منفعت گیری از انواع دیگر سلولهای بنیادی برای بهبودی از سکته مغزی، نتوانستهاند مزایای مداومی تشکیل کنند، که این کار چالشهای حاضر در تعمیم نتایج حیوانی به مراقبت از بیمار را نمایان میکند.
با این حال، این مطالعه در قیاس با کوششهای قدیمیتر مزایایی دارد. سلولهای پیشساز عصبی با منفعت گیری از راه حلهای بالینی استاندارد و بدون اصلاح ژنتیکی تشکیل شدهاند که آنها را برای تشکیل در سطح پزشکی مناسب میکند. ویژگیهای ایمنی نیز در سلولها تعبیه شده است، از جمله سوئیچهایی که میتوانند در صورت ابراز مشکل برای از بین بردن آنها منفعت گیری شوند.
نویسندگان اعتقاد دارند که اگر مطالعات ایمنی هم چنان با پیروزی انجام شوند، امکان پذیر اولین آزمایشها روی انسان ظرف پنج تا هفت سال آینده مقدور باشد.
دسته بندی مطالب
اخبار کسب وکارها