امیر غفارمنش: عشق و لبخند، ستون فقرات هنر و درمان جامعه
امیر غفارمنش در حاشیه اجرای نمایش «مهمانی شام» در گفتگو با گزارشگر آینده تأکید کرد: پیش از این نیز گفته‌ام که اگر دستمزدی به من داده شود تا بتوانم زندگی‌ام را با そまわらせ، از تئاتر دست نخواهم کشید.
او افزود: در پنج سال اخیر از پرکارترین بازیگران تئاتر هستم و در آثار «بانوی محبوب من»، «لکانته»، «شجاع»، «بانوی پرده‌نشین»، «شیزوفرنی»، «سینگل» و «بی‌صورت فلکی» نقش داشته‌ام. دو پروژه دیگر هم در دست اجرا است. وقتی هنرمند گزیده کار شود، تئاتر به یاری او می‌آید.
🔗 بیشتر بخوانید: هراس‌آورترین فیلم‌های ترسناک تاریخ سینما بر پایه تحقیقی علمی_آینده
در پاسخ به این پرسش که انتقال مطلب در تئاتر موثرتر است یا سینما، ادامه داد: قطعاً در تئاتر شرایط بهتری وجود دارد. سینما مخاطب گسترده‌تری دارد، اما وقتی اثری را به‌صورت زنده می‌بینید، تاثیرپذیری بسیار بیشتری دارید.
این بازیگر باتجربه با دیدگاه انحراف سینما از مسیر خود موافق نیست و می‌گوید: سینما، تئاتر و کتاب همه مسیر درست خود را طی می‌کنند. اتفاق سیاسی و اجتماعی‌ای که در جامعه رقم خورده، این است که مردم به نوعی «ذهنیت هروئینی» دچار شده‌اند. نه به معنای مصرف هروئین، بلکه به این معنی که فرد در لحظه مصرف از واقعیات حوله خود قطع می‌شود.
🔗 بیشتر بخوانید: «موسی کلیم‌الله» از ۶ فروردین اکران آنلاین می‌شود_آینده
وی تصریح کرد: جامعه ایرانی به شرایطی رسیده که وقتی اثری آن را به تفکر وندارد، برایشان دلنشین نیست. از اندیشیدن می‌ترسند و به همین دلیل ترجیح می‌دهند فیلم کمدی ببینند. همین باعث می‌شود تئاترهای اندیشه‌محور، مانند کارهای آقای رکنی، با مشقت صندلی‌های خود را پر کنند، در حالی که برای آثار آزاد نمی‌توان بلیط فروخت.
بازیگر سینما و تلویزیون ادامه داد: یا بین موسیقی بمانی و ساسی مانکن، مردم ساسی مانکن را می‌پسندند چون پشتیبانی می‌کند تا چند دقیقه فکر نکنند. سینمای کمدی هم همین کار را می‌کند: ساعتی از تفکر دور می‌دارد.
🔗 بیشتر بخوانید: رضا رشیدپور با «شرایط خاص» باز می گردد_آینده
غفارمنش با تأکید بر اینکه سینما مسیر خود را می‌رود، گفت: در همین سینما و تئاتر هنرمندانی چون سعید روستایی، امین حسین‌پور و حاجازی‌فر هم فعالیت می‌کنند، اما به دلیل شرایط اجتماعی، مردم انتخاب دیگری دارند و مسیر آن فرد رواج می‌یابد.
او معتقد است در چنین فضایی هنرمند باهوش و صاحب‌اندیشه باید با زبان طنز سخن بگوید و اندیشه‌های خود را لابه‌لای خنده آرام به جامعه تزریق کند.
این بازیگر مهم‌ترین دغدغه‌ای که باید در سینمای ایران منتقل شود را «عشق در زندگی» دانست و گفت: وقتی مسئولان ادبیات فارسی را حذف کردند و گفتند برخی بداخلاقی‌ها دارد — که حق هم داشتند — اما در کنار آن «جوانمردی» و «عشق» هم کنار گذاشته شد.
غفارمنش خاطرنشان کرد: فرزندان ما سال‌هاست در تلویزیون تصویری از عشق و ابراز عاشقانه ندیده‌اند، بعد می‌پرسیم چرا آمار طلاق بالا رفته است. ما نیز در این روال تاثیر داشته‌ایم.
وی به برنامه مهران مدیری اشاره کرد و گفت: دم این هنرمند گرم است که از چهره‌ها می‌پرسد «عاشق شدی یا نه؟» این نوعی تابو‌شکنی بود و اگر سال‌ها پیش در تلویزیون اتفاق می‌افتاد، با برخورد مواجه می‌شدند.
بازیگر سینما و تلویزیون معتقد است از بیضایی که صاحب‌اندیشه است تا مرحوم مهرجویی و استاد ناصر تقوایی، همه متفق‌القول‌اند که بزرگترین مطلب هنر، «عشق و لبخند» است. اگر این از جامعه ما سلب شود، قاتل، تبه‌کار، دزد، اختلاس‌گر، دروغگو و ظالم پدید می‌آید، چون آدم عاشق نمی‌تواند ظلم کند. آدم عاشق نمی‌تواند به دیگری بدی کند و حق فردی را بخورد.
او گفت: عضو جامعه وقتی عاشق نباشد افسرده و بدبین است و با دیگران رفتار درستی ندارد، اما هنگامی که عاشق باشد، نه تنها همه چیز را زیباتر می‌بیند، بلکه این زیبایی را در جامعه تسری می‌دهد. این موضوع باید بزرگترین محور هنر باشد.