کشف محوطه‌های مرگبار در کف دریای سرخ؛ آیا اینجا محل شکافتن دریا توسط حضرت موسی (ع) است؟
تحقیقاتگران 추정 می‌کنند که این محیط سخت، شرایط پیچیده دوران اولیه زمین را در بر می‌گیرد، به‌ویژه در اعماق دریا که احتمالاً نخستین بار حیات در آنجا ظاهر شده است. برکه‌های شور به ندرت وجود دارند و تا کنون تنها حدود ۴۰ مورد از آن‌ها در دریای سرخ، دریای مدیترانه و خلیج مکزیک شناسایی شده‌اند.
به گفته تیم تحقیقاتی، این برکه‌ها به عنوان مخازن ژئولوژیکی عمل کرده و با حفظ رسوبات دست‌نخورده، تاریخچه و پیشینه خلیج عقبه را نگه داشته‌اند. محققان قادرند اطلاعاتی درباره سونامی‌ها، سیلاب‌های ناگهانی و زلزله‌هایی که هزاران سال پیش در این منطقه رخ داده را به دست آورند.
🔗 بیشتر بخوانید: آیا آگاهی انسان اتفاق‌ای کوانتومی است؟_آینده
برکه‌های شور در نقطه‌ای از دریای سرخ کشف شده‌اند که گمان می‌رود همین منطقه باشد که حضرت موسی (ع) دریا را شکافت و بنی‌اسرائیل را به سرزمین موعود هدایت کرد. محققان می‌گویند: «برکه‌های شور که با نام نیوم شناخته خواهند شد، دامنه جغرافیایی برکه‌های شور دریای سرخ را گسترش داده و به مثابه محیطی منحصر به فرد برای حفظ آثار رسوبی از رویدادهای اقلیمی و تکتونیکی منطقه عمل می‌کنند».
🔗 بیشتر بخوانید: تمدید فراخوان «شتاب‌دهی به پژوهش‌های انقلاب زیستی در حوزه ژن‌درمانی»_آینده
خلیج عقبه به دلیل ویژگی‌های ژئولوژیکی منحصر به فرد خود نظیر اعماق زیاد، فعالیت‌های آتشفشانی و تغییرات دمای غیرمعمول در اعماق، به عنوان یک منطقه مرموز شناخته می‌شود.
این منطقه یک باند باریک از دریای سرخ است که شبه‌جزیره سینا در مصر را از عربستان سعودی جدا می‌کند و برخی کارشناسان معتقدند این همان مکانی است که حضرت موسی (ع) دریا را شکافت تا بنی‌اسرائیل را به سرزمین موعود ببرد.
🔗 بیشتر بخوانید: اولین کارواش پهپادی جهان در دبی/ ویدئو_آینده
دلیل این ادعا این است که خلیج عقبه عمیق‌تر و گسترده‌تر از سایر نقاط دریای سرخ است و احتمال دارد با داستان موسی در کتاب خروج مرتبط باشد. کتاب مقدس توضیح می‌دهد که بنی‌اسرائیل در حال سفر از بیابان برای رسیدن به دریا بودند و به همین دلیل برخی مسیرهای نزدیک به عقبه با این توصیف هم‌خوانی دارند.
اما دانشمندان دانشگاه میامی پس از شش هفته کاوش در اعماق دریا با استفاده از یک وسیله نقلیه زیرآبی کنترل‌شده از راه دور (ROV)، رازی دیگر را فاش کردند. پروفسور سام پورکیس می‌گوید: «ما بسیار خوش‌شانس بودیم. این کشف در پنج دقیقه آخر از ده ساعت غواصی با وسیله نقلیه زیرآبی کنترل‌شده از راه دور اتفاق افتاد».
وسیله نقلیه زیرآبی در لحظات پایانی، «کف دریای خالی و پوشیده از لایه‌ای ضخیم از گل» را مشاهده کرد که محققان را به سمت برکه‌های شور راهنمایی نمود.
چگالی بالا و عدم اختلاط آب شور با سایر آب‌ها
از آنجا که این آب شور چگالی بالایی دارد، در کف دریا قرار می‌گیرد و به‌راحتی با آب‌های اطراف ترکیب نمی‌شود. در مناطقی که آب شور از عمق زمین به سطح صعود می‌کند، برکه‌های شور می‌توانند دریاچه‌ها و استخرهای زیرآبی عجیبی شکل دهند.
با وجود اینکه اکثر موجودات زنده بلافاصله پس از ورود به این برکه‌ها از بین می‌روند، محققان موجودات تک‌سلولی خاصی به نام میکروارگانیسم‌های پروکاریوتی را مشاهده کرده‌اند که در این محیط‌های سخت زندگی می‌کنند. این موجودات در شرایطی همچون دما، فشار، شوری، اسیدیته بالا یا تابش بالا می‌توانند باقی بمانند.
تیم تحقیقاتی باکتری‌های کاهنده سولفات را کشف کرد که سولفات را به انرژی تبدیل می‌کنند. دانشمندان متوجه شدند که این باکتری‌ها می‌توانند میزان سولفات را در خلیج عقبه تا حدی کاهش دهند که نسبت سولفات به کلرید در برکه‌های شور به کمترین مقدار ثبت‌شده در این منطقه برسد. این امر نشان می‌دهد که این باکتری‌ها نقشی اساسی در تحول ترکیبات شیمیایی آب ایفا می‌کنند.
تصویری از اعماق دریای سرخ
با وجود اینکه بیشتر موجودات نمی‌توانند در این برکه‌ها زنده بمانند، تعداد زیادی از آن‌ها به دلیل تشکیل منابع غذایی توسط باکتری‌ها، در نزدیکی برکه‌ها باقی می‌مانند. این تیم تحقیقاتی، مارماهی، میگو و نرم‌تنان را در محوطه برکه‌ها مشاهده کرده‌اند. پژوهشگران معتقدند این برکه‌ها می‌توانند سرنخ‌هایی از حیات در سیارات دیگر فراهم آورند، که در مطالعه خود به آن اشاره کرده‌اند.
پروفسور پورکیس به مجله خبری لایو ساینس گفت: «باور رایج ما این است که حیات در اعماق دریا و در شرایط بی‌اکسیژن (آناروبیک) متولد شده و احتمالاً این شرایط عامل مهم در شکل‌گیری حیات بوده‌اند».
برکه‌های شور در اعماق دریا، نمونه‌ای از زمین در دوران اولیه خود هستند؛ این برکه‌ها با وجود اینکه بسیار شور و فاقد اکسیژن هستند، میکروب‌های اکستریموفیل (میکروب‌هایی که در شرایط سخت زندگی می‌کنند) فراوانی دارند.
برکه شور حیات هر موجودی که در آن وارد شود را می‌گیرد
به گفته پروفسور پورکیس، تیم تحقیقاتی نمونه‌هایی از هسته برکه‌ها (نمونه‌هایی از رسوبات یا مواد گردآوری شده در کف برکه‌ها) برداشتند که: «این نمونه‌ها رکوردی پیوسته از بارش‌های گذشته در این منطقه را نشان می‌دهند که به بیش از ۱۰۰۰ سال پیش بازمی‌گردند و علاوه بر آن، شامل اطلاعاتی از زلزله‌ها و سونامی‌ها نیز می‌باشند».
یافته‌های علمی از رویدادهای جوی در ۱۰۰۰ سال گذشته نشان می‌دهد که سیلاب‌های ناشی از بارش «نزدیک به هر ۲۵ سال یک‌بار رخ می‌دهند و سونامی‌ها نیز حدوداً هر ۱۰۰ سال یک‌بار اتفاق می‌افتند».