تراکتور با نمایش قوی در برابر پرسپولیس، خود را مدعی جدی قهرمانی لیگ برتر معرفی کرد
تحلیل کارکرد تاکتیکی تراکتور در دیدار با پرسپولیس نشان میدهد که تیم تبریزی با آرایشی غیرمتعارف و استراتژی پرسینگ ترکیبی، حریف را در دقایق زیادی از بازی تحت فشار قرار داد.
اسکوچیچ برای این دیدار از آرایش ۲-۴-۴ استفاده کرد که با هفته قبل متفاوت بود. وجود دو مهاجم شماره ۹ (استریکالی با عدد ۱۹ و حسینزاده با عدد ۹۹) تصمیم منطقی اما پرریسکانهای بود که باعث اختلال در بازیسازی پرسپولیس از پشت شد.
ساختار پرسینگ از بالای زمین تراکتور با دقت طراحی شده بود. استریکالی با زاویه بدن مناسب، حسین كنعانیزادگان را تحت فشار قرار داد و همزمان سروش رفیعی را به حالت پرس سایه خارج از بازی کرد. حسینزاده نیز با یک قدم عقبتر، مسعود ریگی را پوشش سایه داد و گولسیانی را در تله پرس محاصره کرد.
این ساختار پرسینگ در لحظههای کانترپرس به بازیهای خطرناک تبدیل میشد. بازیکنان تراکتور با مقصد تکل کردن و بازپسگیری سریع، موقعیتهای گلزنی ایجاد کردند که قبلی اسکوچیچ را تکمیل میکرد. این روش هیبرید پرسینگ امکان تحول ساختار پرس بر اساس تصمیمات بازیکنان خط جلو را فراهم میکند.
در یکی از این لحظات، استریکالی پس از بازپسگیری توپ، تراکتور را در موقعیت گل دوم قرار داد اما الکسیس گندوز، دروازهبان پرسپولیس، با واکنش عالی جلوی گل را گرفت. گندوز با هفت مهار، یک خروج و یک بازیابی موفق، نمره ۸.۲ دریافت کرد و بهترین بازیکن زمین ت شد.
نکته تکتیکی دیگر، ساختار جعبهگونه در پرسینگ بود که گزینههای پاس طولی پرسپولیس را محدود میکرد. در فاز انتقال منفی (دعوا به دفاع) نیز تراکتور خوب داشت. پرسپولیس اگرچه در پرسشکنی موفق بود، اما خط دوم و خط سختی تراکتور به سرعت به جاهای خود بازگشتند و حریف را در نیمزمینه خودی محصور ساختند.
پس از پرسشکنی پرسپولیس، بازیکنان تراکتور با شدت به عقب بازگشتند و ساختار دفاعی خود را بازیابی کردند. این نظم تاکتیکی باعث شد پرسپولیس نتواند شانس گل محسوسی ایجاد کند.
اما چالش اصلی تراکتور در فاز دعوا، وجود تنها دو هافبک میانی (ریکاردو آلوز و ایگور پوستونیسکی) بود. برخلاف اکثر تیمها که با سه هافبک میانی بازی میکنند، این موضوع بار خلاقیت را به دوش بازیکنان کناری میگذارد و ماموریتهای آنها را تغییر میدهد.
در فاز یک بازیسازی، تراکتور آرایش منسجمی داشت، اما از فاز دو به بعد به دلیل نبود بازیساز پست ۱۰ دچار مشکل شد. امیرحسین حسینزاده باید به مهاجم شماره ۹ کاذب تبدیل میشد یا ترابی از نیمفضا فاصله میگرفت تا خلا را پر کند. منطقیترین گزینه برای پر کردن این فضای حیاتی، ریکاردو آلوز در نقش پست ۱۰ است و انتظار میرود اسکوچیچ در دیدارهای آتی از او در این نقش استفاده کند.
با وجود اینکه تا پایان لیگ فاصله زیادی باقی است، اما با دقت به شناخت دقیق اسکوچیچ از فوتبال ایران، ساختارسازی منسجم تیم و انتظارات وی از بازیکنان، میتوان تراکتور را مدعی دردسرساز و جدی برای قهرمانی در کنار پرسپولیس و سپاهان مورایس تصور کرد.
