بازدید‌ها مشخص می کند که اگرچه نوزادان مفهوم جنگ را فهمیدن نمی‌کنند، اما استرس محیط و اضطراب والدین را کاملا جذب می‌کنند. آن‌ها از طریق «زبان بدن» والدین، تحول لحن صدا و حالات چهره، تنش را دریافت می‌کنند. حتی بی‌توجهی‌های مختصر‌زمان می‌تواند به افزایش ضربان قلب نوزاد منجر شود.

تداوم این شرایط، عرصه‌ساز ابراز استرس مزمن در نوزادان است؛ استرسی که با افزایش ترشح هورمون‌های استرس، اختلال در روال طبیعی خواب و تغذیه، گریه‌های طویل‌زمان و تحریک‌‍‍‍ سیستم عکس العمل به استرس در مغز می‌شود.

در این چنین شرایطی، نقش والدین در تشکیل محیطی امن و آرام برای کودک بیشتر از هر زمان فرد دیگر اهمیت اشکار می‌کند. در همین جهت چند راهکار کاربردی برای افت تأثیرات منفی استرس بر نوزادان نظر می‌شود.

افت آلودگی صوتی یکی از با اهمیت ترین این عمل های است. پیشنهاد می‌شود والدین تا حد امکان پیگیری اخبار و محتوای تنش‌زا را به دور از فضای وجود نوزاد انجام بدهند. این چنین، چند نفس عمیق پیش از در بغل گرفتن کودک می‌تواند به انتقال حس اسایش پشتیبانی کند.

ربط فیزیکی نیز نقشی کلیدی در آرام‌سازی نوزاد دارد. تماس پوست با پوست و در بغل گرفتن، به تشکیل حس امنیت در کودک پشتیبانی می‌کند. در کنار آن، سخن بگویید کردن با لحن نرم و منفعت گیری از الگوهای ریتمیک، از دیگر راه حلهای مؤثر در افت اضطراب نوزادان است. نگه داری نظم در برنامه‌های روزانه همانند خواب و تغذیه نیز از پیشنهاد‌های مهم متخصصان است.